Η υποκρισία της αφθονίας εν μέσω λειψυδρίας, αλλά οι πισίνες γεμάτες από το νερό ύδρευσης.
Ζούμε σε μία εποχή που οι συνέπειες της κλιματικής κρίσης είναι εμφανείς όσο ποτέ. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει κάθε χρόνο εντονότερα φαινόμενα ξηρασίας, με τη λειψυδρία να αποτελεί πια μια πραγματικότητα που δεν αφορά απλώς το μέλλον, αλλά την καθημερινότητά μας.
Η Κρήτη, ένα από τα πιο εμβληματικά νησιά της Μεσογείου, βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της κρίσης. Και όμως, όσο οι γεωργοί βλέπουν τα χωράφια τους να ξεραίνονται και τα ποτάμια να στερεύουν, τόσο η τουριστική βιομηχανία συνεχίζει να απολαμβάνει αφειδώς το πολυτιμότερο αγαθό: το νερό.
Σε πολλές περιοχές της Κρήτης, οι κάτοικοι έρχονται αντιμέτωποι με συνεχείς διακοπές νερού, περιορισμούς στην άρδευση και αυστηρές οδηγίες για εξοικονόμηση. Οι υδροφόροι ορίζοντες εξαντλούνται, τα φράγματα είναι στο κατώτατο όριό τους, και το φαινόμενο της υφαλμύρωσης εξαπλώνεται, απειλώντας και την ποιότητα του διαθέσιμου νερού. Παρ’ όλα αυτά, η εικόνα που αντικρίζει κανείς γύρω από τα μεγάλα ξενοδοχεία και τις τουριστικές βίλες είναι εντελώς διαφορετική: τεράστιες πισίνες γεμάτες με φρέσκο νερό, γκαζόν καταπράσινο μέσα στον Ιούνιο, σιντριβάνια να λειτουργούν για… αισθητική απόλαυση και κήποι που ποτίζονται με καταιονισμό, λες και δεν υπάρχει αύριο.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι απλώς η άνιση κατανομή του νερού, αλλά η ξεκάθαρη προτεραιότητα που δίνεται στον τουρισμό εις βάρος της βιωσιμότητας και της δικαιοσύνης. Οι Αρχές κλείνουν τα μάτια μπροστά στην ασυδοσία των μεγάλων επενδυτών και των ξενοδοχειακών μονάδων, προσποιούμενες πως δεν βλέπουν τη σπατάλη. Και το κάνουν αυτό στο όνομα της “ανάπτυξης” και του “τουριστικού προϊόντος”. Ποια ανάπτυξη όμως μπορεί να στηριχθεί πάνω στην καταστροφή των φυσικών πόρων; Ποιο προϊόν είναι βιώσιμο, όταν εξαντλεί το ίδιο του το περιβάλλον;
Οι αγρότες, οι τοπικές κοινωνίες, οι κάτοικοι της ενδοχώρας που παλεύουν να κρατήσουν ζωντανή την ύπαιθρο, αντιμετωπίζονται σαν πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Ενώ καλούνται να μειώσουν την κατανάλωση και να προσαρμοστούν στην “έλλειψη”, την ίδια στιγμή βλέπουν δίπλα τους ολόκληρους τουριστικούς οικισμούς να λειτουργούν σαν να μην υπάρχει κανένα πρόβλημα. Αν αυτό δεν είναι κοινωνική αδικία, τότε τι είναι;
Η ευθύνη βαρύνει και την Πολιτεία. Δεν υπάρχουν ουσιαστικά μέτρα περιορισμού της κατανάλωσης νερού στα ξενοδοχεία, ούτε επαρκή κίνητρα για την εγκατάσταση συστημάτων ανακύκλωσης ή επαναχρησιμοποίησης υδάτων. Αντί για επενδύσεις σε υποδομές συλλογής βρόχινου νερού ή επεξεργασίας γκρίζων υδάτων, βλέπουμε επενδύσεις σε ολοένα και περισσότερα “all-inclusive” συγκροτήματα. Όσο η πολιτική μέριμνα παραμένει προσανατολισμένη μόνο στο οικονομικό όφελος, θα συνεχίζουμε να βλέπουμε το ίδιο έργο: οι λίγοι να πλουτίζουν σπαταλώντας και οι πολλοί να στερούνται βασικά αγαθά.
Η λειψυδρία δεν είναι φυσική καταστροφή ― είναι αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων, κακής διαχείρισης και κοινωνικής ανοχής στην αδικία. Ήρθε η ώρα οι πολίτες να υψώσουν φωνή και να απαιτήσουν αλλαγή. Να απαιτήσουν ίση κατανομή των πόρων, διαφάνεια, λογοδοσία και πάνω απ’ όλα: σεβασμό στο περιβάλλον και στο δικαίωμα όλων στο νερό. Διότι το νερό είναι ζωή. Και η ζωή δεν μπορεί να είναι προνόμιο των λίγων.
