Υπάρχει μια αλήθεια που όλοι γνωρίζουμε αλλά λίγοι τολμούν να πουν δημόσια: Ελλάδα και Κύπρος δεν είναι δύο “φιλικές χώρες”. Είναι ένα έθνος με δύο κρατικές οντότητες. Και όσο η Αθήνα και η Λευκωσία συνεχίζουν να συμπεριφέρονται σαν να είναι απλώς «σύμμαχοι», τόσο η Άγκυρα θα συνεχίζει να συμπεριφέρεται σαν ιδιοκτήτης της Ανατολικής Μεσογείου.
Η πραγματικότητα είναι απλή: Η Κύπρος δεν είναι “μακριά”. Είναι το νοτιοανατολικό σύνορο του Ελληνισμού. Και όποιος το ξεχνά, παίζει με την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια δύο λαών. Η ρητορική της “στρατηγικής προτεραιότητας” κατέρρευσε. Αν η Κύπρος ήταν πράγματι στρατηγική προτεραιότητα της Αθήνας, θα υπήρχε σήμερα:
– κοινός μηχανισμός αεράμυνας,
– κοινό δόγμα αντι‑drone,
– κοινό κέντρο επιχειρήσεων,
– μόνιμη ελληνική παρουσία στην Κύπρο, όχι περιστασιακές φωτογραφίες F‑16 στην Πάφο.
Αντί γι’ αυτό, έχουμε μια αμυντική σχέση που λειτουργεί με λογική “βλέποντας και κάνοντας”, λες και μιλάμε για δύο χώρες που απλώς συνεργάζονται, όχι για δύο κομμάτια του ίδιου έθνους που απειλούνται από τον ίδιο αντίπαλο.
Το παράλογο των Patriot στη Σαουδική Αραβία
Δεν υπάρχει πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα από το εξής:
Ελληνική συστοιχία Patriot με Έλληνες στρατιώτες φυλάει ενεργειακές εγκαταστάσεις στη Σαουδική Αραβία, ενώ:
– η Κύπρος βρίσκεται δίπλα σε μόνιμη ζώνη έντασης,
– απέναντι υπάρχουν 40.000 Τούρκοι στρατιώτες κατοχής,
– η Άγκυρα δοκιμάζει drones, πυραύλους και UAV πάνω από την κυπριακή ΑΟΖ.
Ποιος σοβαρός στρατηγικός σχεδιασμός αφήνει κρίσιμο σύστημα αεράμυνας εκτός ελληνικού και κυπριακού χώρου, την ώρα που ο Ελληνισμός έχει δύο μέτωπα να προστατεύσει; Η απάντηση είναι πικρή: Η Ελλάδα προτάσσει διεθνείς δημόσιες σχέσεις αντί για την άμυνα του ίδιου της του έθνους.
Η ενημέρωση από ξένα πρακτορεία είναι σύμπτωμα παραίτησης
Όταν για κινήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο ενημερωνόμαστε πρώτα από ξένα πρακτορεία και όχι από την ελληνική κυβέρνηση, αυτό δεν είναι απλώς πρόβλημα επικοινωνίας. Είναι πρόβλημα κυριαρχίας. Σημαίνει ότι:
– άλλοι παρακολουθούν την περιοχή καλύτερα από εμάς,
– άλλοι διαμορφώνουν το αφήγημα,
– άλλοι καθορίζουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο εμείς απλώς αντιδρούμε.
Και όταν αντιδράς αντί να σχεδιάζεις, έχεις ήδη χάσει. Η Κύπρος δεν είναι “υποχρέωση”. Είναι κομμάτι μας. Η Ελλάδα δεν “βοηθά” την Κύπρο. Η Ελλάδα υπερασπίζεται τον εαυτό της όταν υπερασπίζεται την Κύπρο. Η Κύπρος δεν είναι «εξωτερική πολιτική». Είναι εθνική πολιτική. Η Κύπρος δεν είναι «σύμμαχος». Είναι ο ίδιος λαός, η ίδια ιστορία, η ίδια μοίρα. Και όσο η Αθήνα συνεχίζει να αντιμετωπίζει την Κύπρο σαν “ξεχωριστό κράτος”, τόσο η Άγκυρα θα συνεχίζει να την αντιμετωπίζει σαν “ξεχωριστό λάφυρο”. Τι σημαίνει πραγματικά “δύο κράτη – ένα έθνος”. Σημαίνει:
– κοινή αεράμυνα, όχι ευχές,
– κοινή στρατηγική, όχι περιστασιακές ασκήσεις,
– κοινή διπλωματική γραμμή, όχι παράλληλες πορείες,
– κοινή αποτροπή, όχι επικοινωνιακές κορδέλες,
– κοινή ενημέρωση, όχι σιωπή και καθυστερήσεις.
Σημαίνει ότι ο Ελληνισμός δεν μπορεί να επιβιώσει διαιρεμένος σε δύο “διοικητικές μονάδες” που απλώς συνεργάζονται. Σημαίνει ότι η ασφάλεια της Κύπρου είναι ασφάλεια της Ελλάδας και το αντίστροφο.
Η ώρα της αλήθειας
Η Ελλάδα πρέπει να αποφασίσει:
– Θέλει να είναι εγγυήτρια δύναμη ή παρατηρητής;
– Θέλει να είναι πυλώνας σταθερότητας ή διαχειριστής κρίσεων;
– Θέλει να είναι έθνος ή γραφείο εξωτερικής πολιτικής;
Η Κύπρος δεν μπορεί να περιμένει άλλο. Ο Ελληνισμός δεν μπορεί να περιμένει άλλο. Η ιστορία δεν περιμένει κανέναν. Αν δεν χτίσουμε τώρα έναν πραγματικό ενιαίο αμυντικό χώρο, θα συνεχίσουμε να ζούμε σε έναν ενιαίο χώρο κινδύνου.
