Το ΑΚΚΕΛ, ως ο πολιτικός φορέας που εκπροσωπεί τους ανθρώπους της παραγωγής, της θάλασσας και της υπαίθρου, δεν μπορεί να σιωπά όταν αμφισβητούνται τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας.
Η Τουρκία προωθεί εδώ και χρόνια το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», επιδιώκοντας μονομερώς θαλάσσιες ζώνες 200 ναυτικών μιλίων και αγνοώντας τα δικαιώματα των ελληνικών νησιών.
Το ΑΚΚΕΛ οφείλει να μιλήσει καθαρά και χωρίς περιστροφές. Η Ελλάδα διαθέτει πλήρη νομικά όπλα για να προστατεύσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα στη θάλασσα, όμως η πολιτεία επιλέγει να μην τα χρησιμοποιεί. Την ίδια στιγμή η Τουρκία νομοθετεί, χαράζει μονομερείς γραμμές, προωθεί το αφήγημά της διεθνώς και δημιουργεί τετελεσμένα. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για την ελληνική αδράνεια. Υπάρχει μόνο πολιτική ευθύνη και αυτή η ευθύνη δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από διπλωματικές δικαιολογίες ή φοβικά σύνδρομα.
Το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, η UNCLOS, αναγνωρίζει ρητά ότι κάθε παράκτιο κράτος έχει δικαίωμα να επεκτείνει τα χωρικά του ύδατα στα δώδεκα ναυτικά μίλια. Η Ελλάδα έχει υπογράψει και κυρώσει τη Σύμβαση. Η Τουρκία δεν την έχει υπογράψει, αλλά αυτό δεν μειώνει σε τίποτα την ισχύ της για τα κράτη που την έχουν αποδεχθεί. Η Ελλάδα λοιπόν έχει το δικαίωμα, αλλά δεν το ασκεί. Και όταν ένα κράτος δεν ασκεί τα δικαιώματά του, αφήνει χώρο σε άλλους να τα αμφισβητήσουν. Η αδράνεια δεν είναι στρατηγική. Είναι παραίτηση.
Τα ελληνικά νησιά διαθέτουν πλήρη επήρεια σε ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα. Αυτό δεν είναι πολιτική θέση. Είναι πάγια νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου, από την υπόθεση Λιβύης–Μάλτας μέχρι τις αποφάσεις για Νικαράγουα, Ρουμανία, Κατάρ και Μπαχρέιν. Η Τουρκία προσποιείται ότι τα νησιά δεν έχουν δικαιώματα, αλλά το διεθνές δίκαιο δεν λειτουργεί με ευχές. Η Ελλάδα όμως δεν έχει καταθέσει πλήρη συντεταγμένες ΑΟΖ στον ΟΗΕ, επιτρέποντας στην Τουρκία να εμφανίζει χάρτες και να τους παρουσιάζει ως δήθεν αντίλογο. Όταν δεν υπάρχει επίσημη ελληνική κατάθεση, ο διεθνής διάλογος γεμίζει με τουρκικά χαρτιά. Αυτό δεν είναι διπλωματικό λάθος. Είναι θεσμική απουσία.
Η συμφωνία Τουρκίας–Λιβύης είναι νομικά ανυπόστατη, διότι αγνοεί την ύπαρξη της Κρήτης, της Καρπάθου, της Ρόδου και του Καστελλόριζου. Η Ελλάδα θα μπορούσε να είχε απαντήσει με πλήρη οριοθέτηση και κατάθεση συντεταγμένων. Δεν το έκανε. Θα μπορούσε να είχε ζητήσει από την ΕΕ ενεργοποίηση των μηχανισμών προστασίας εξωτερικών συνόρων. Δεν το έκανε. Θα μπορούσε να είχε επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στο Αιγαίο, όπως έκανε στο Ιόνιο. Δεν το έκανε. Η Τουρκία δεν κερδίζει επειδή έχει δίκιο. Κερδίζει επειδή η Ελλάδα δεν χρησιμοποιεί το δίκιο της. Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο μήνυμα που μπορεί να στείλει ένα κράτος: ότι φοβάται να ασκήσει την κυριαρχία του.
Το ΑΚΚΕΛ δεν αποδέχεται τη λογική της αναμονής. Η χώρα δεν μπορεί να πορεύεται με την ψευδαίσθηση ότι η μη άσκηση δικαιωμάτων αποτελεί στρατηγική ψυχραιμία. Η μη άσκηση δικαιωμάτων είναι απλώς μη άσκηση δικαιωμάτων. Και όταν ένα κράτος δεν τα ασκεί, τα αποδυναμώνει στην πράξη. Η Ελλάδα πρέπει να σταματήσει να λειτουργεί σαν να ζητάει άδεια για να εφαρμόσει το διεθνές δίκαιο. Δεν ζητάει άδεια. Έχει δικαιώματα και τα δικαιώματα ασκούνται.
Η Ελλάδα πρέπει να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα δώδεκα ναυτικά μίλια. Πρέπει να καταθέσει πλήρεις συντεταγμένες ΑΟΖ στον ΟΗΕ. Πρέπει να ενισχύσει την επιτήρηση και την παρουσία της στις θαλάσσιες ζώνες της με σύγχρονα μέσα και τεχνολογία. Πρέπει να σταματήσει να φοβάται την άσκηση των δικαιωμάτων της. Το διεθνές δίκαιο δεν είναι διακοσμητικό. Είναι εργαλείο κυριαρχίας. Και η κυριαρχία δεν ασκείται με δηλώσεις. Ασκείται με πράξεις.
Το ΑΚΚΕΛ θα συνεχίσει να υπενθυμίζει ότι η θάλασσα δεν είναι χώρος για εντυπώσεις. Είναι χώρος δικαιωμάτων, πόρων και ευθύνης απέναντι στις επόμενες γενιές. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να υψώσει τη φωνή της. Χρειάζεται να υψώσει το κύρος της. Και αυτό γίνεται μόνο με πράξεις, όχι με αναμονή. Η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να αφήνει άλλους να γράφουν τον χάρτη της. Οφείλει να τον γράψει η ίδια.
