Η φέτα, το εμβληματικό τυρί της Ελλάδας, δεν είναι απλώς ένα λευκό τυρί. Είναι προϊόν ΠΟΠ, με βαθιές ρίζες στην ελληνική γη, στην παράδοση, και στην ενδημική χλωρίδα που τρέφει τα αιγοπρόβατα της χώρας μας. Η φέτα είναι πολιτισμός, είναι οικονομία, είναι ταυτότητα.
Η πρόσφατη κρίση με την ευλογιά των αιγοπροβάτων και ο αναγκαστικός εγκλεισμός των ζώων απειλεί άμεσα την ΠΟΠ κατοχύρωση της φέτας. Ο εμβολιασμός είναι μέτρο προστασίας και δεν αλλοιώνει τη διαδικασία παραγωγής. Όμως, η απαγόρευση της βοσκής, η χρήση εισαγόμενων ζωοτροφών και η κυριαρχία ξενικών φυλών συνιστούν σοβαρή απειλή για την ουσία της φέτας.
Τί πραγματικά απειλεί τη φέτα; Η απουσία βοσκής στερεί από το γάλα τα χαρακτηριστικά που προσδίδει η ελληνική ενδημική χλωρίδα. Χάνεται η γευστική ταυτότητα που μας διαφοροποιεί από τα λευκά τυριά άλλων χωρών. Οι εισαγόμενες ζωοτροφές, συχνά από Ουκρανία ή Βουλγαρία, αποδυναμώνουν το αφήγημα της τοπικότητας και της παραδοσιακής παραγωγής. Η χρήση ξενικών φυλών αιγοπροβάτων, αν και νόμιμη, ενισχύει την ομοιομορφία και απομακρύνει τη φέτα από την ελληνική κτηνοτροφική παράδοση.
Η νομική και εμπορική απειλή
Η Ελλάδα κέρδισε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο το 2005, υπερασπιζόμενη την αποκλειστικότητα της φέτας. Ένα από τα βασικά επιχειρήματα ήταν η βοσκή σε ελληνική ενδημική χλωρίδα. Αν αυτό πάψει να ισχύει, ανταγωνιστές όπως η Δανία ή η Γαλλία μπορεί να επανέλθουν νομικά, διεκδικώντας το δικαίωμα να χρησιμοποιούν τον όρο “φέτα” για τα δικά τους προϊόντα.
Άρα τα μέτρα που προτείνουν οι γαλάζιοι “ειδικοί” είναι πολύ πιο επικίνδυνα για την απώλεια του ΠΟΠ καθεστώτος της φέτας, απ’ ότι ο εμβολιασμός για τον οποίο δεν υπάρχει ουδεμία τεκμηρίωση πως εάν εμβολιάσουμε μπορεί να χαθούν κάποιες (πάντα υποθετικά) αγορές.
Μήπως όμως αυτός είναι ο πραγματικός σκοπός του ΥΠΑΑΤ και των γαλάζιων “ειδικών”; Μήπως πίσω από το ξεκλήρισμα και την άρνηση εμβολιασμού, υπάρχουν οικονομικά συμφέροντα ή δόλος;
Η φέτα δεν είναι απλώς ένα προϊόν. Είναι σύμβολο της ελληνικής υπαίθρου. Και το ΑΚΚΕΛ θα συνεχίσει να την υπερασπίζεται με κάθε μέσο.
