Η εικόνα είναι πλέον ξεκάθαρη. Η Ευρώπη ετοιμάζει το έδαφος για την είσοδο μιας βιομηχανικής υπερδύναμης γάλακτος της Ουκρανίας, και η Ελλάδα, αντί να προστατεύσει τον εαυτό της, κάνει ό,τι μπορεί για να εξαφανιστεί από τον χάρτη. Δεν είναι υπερβολή. Δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι η πραγματικότητα που ζούμε.
Η Ουκρανία δεν έρχεται στην ευρωπαϊκή αγορά ως χώρα μικροπαραγωγών με μικρές φάρμες και οικογενειακή παραγωγή. Έρχεται με εργοστάσια ζώων. Με μονάδες χιλιάδων κεφαλών. Με παραγωγή που λειτουργεί σαν γραμμή συναρμολόγησης, σαν υπερσύγχρονα εργοστάσια. Με ιδιοκτησία και κεφάλαια από funds όπως η BlackRock που βλέπουν την Ευρώπη όχι ως κοινότητα, αλλά ως αγορά προς κατάκτηση και η Ευρώπη τους ανοίγει την πόρτα διάπλατα.
Και τι κάνει η Ελλάδα; Αντί να θωρακίσει το ζωικό της κεφάλαιο, το εκριζώνει με τον πιο άθλιο τρόπο και χωρίς λόγο. Αντί να προστατεύσει τους κτηνοτρόφους της, τους αφήνει να καταρρεύσουν. Αντί να εφαρμόσει τις ευρωπαϊκές οδηγίες για εμβολιασμό, διαχείριση ζωονόσων και επιστημονική τεκμηρίωση, .με ειδικούς των λάκκων επιλέγει τη λύση που δεν εφαρμόζει καμία σοβαρή χώρα: μαζικές θανατώσεις.
- Σαν να είναι τα ζώα το πρόβλημα.
- Σαν να είναι ο κτηνοτρόφος ο ένοχος.
- Σαν να είναι η παραγωγή βάρος που πρέπει να φύγει από τη μέση.
Όσο η Ελλάδα αυτοκαταστρέφεται με σχέδιο, με δόλο, με κρυφή ατζέντα, η Ευρώπη ετοιμάζει το έδαφος για μια χώρα που παράγει γάλα στη μισή τιμή. Όχι επειδή είναι πιο «ανταγωνιστική», αλλά επειδή λειτουργεί χωρίς κανέναν από τους κανόνες που στραγγαλίζουν τον Έλληνα παραγωγό. Χωρίς κόστος ευζωίας. Χωρίς κόστος περιβάλλοντος. Χωρίς κόστος εργασίας. Χωρίς τίποτα από αυτά που η Ελλάδα πληρώνει καθημερινά.
Αυτό δεν είναι ανταγωνισμός. Είναι εκτέλεση εν ψυχρώ.
Και το χειρότερο; Συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας. Συμβαίνει με απόλυτη συνέπεια. Συμβαίνει χωρίς καμία αντίδραση από αυτούς που υποτίθεται ότι πρέπει να προστατεύουν τον πρωτογενή τομέα.
Η ελληνική κτηνοτροφία δεν πεθαίνει από φυσικό θάνατο. Την σκοτώνουν μια αντιαγροτικη κυβέρνηση και ειδικοί των λάκκων. Τη σκοτώνουν με αποφάσεις, με παραλείψεις, με αδιαφορία, με πολιτικές που δεν εφαρμόζει καμία άλλη χώρα της Ευρώπης. Την σκοτώνουν την ώρα που η αγορά ανοίγει για τους βιομηχανικούς κολοσσούς. Την σκοτώνουν την ώρα που η Ευρώπη ετοιμάζει να φέρει μέσα στην ενιαία αγορά μια παραγωγή που λειτουργεί σαν πολυεθνική.
Και όταν η Ελλάδα μείνει χωρίς ζώα, χωρίς φέτα, χωρίς παραγωγή, χωρίς δικαιώματα ΚΑΠ, χωρίς νέους στο επάγγελμα, χωρίς τίποτα, τότε το κενό δεν θα μείνει κενό. Θα το καλύψουν αυτοί που έχουν κεφάλαια, κλίμακα και διεθνή πρόσβαση. Και αυτοί δεν θα είναι οι Έλληνες κτηνοτρόφοι. Είναι οι πολυεθνικές και τα funds που ήδη ελέγχουν την ουκρανική αγροδιατροφή.
Αν η Ελλάδα συνεχίσει έτσι, δεν θα χρειαστεί να μπει κανείς από την πίσω πόρτα. Η πόρτα θα είναι ορθάνοιχτη. Και τότε η χώρα θα γίνει απλώς ένας σταθμός εισαγωγής φθηνής βιομηχανικής πρώτης ύλης. Θα χάσει την ταυτότητά της. Θα χάσει την ποιότητά της. Θα χάσει την αυτάρκειά της. Θα χάσει τον ίδιο της τον εαυτό.
Η ευρωενσωμάτωση της Ουκρανίας δεν είναι απλώς μια απειλή. Η μεγαλύτερη όμως απειλή είναι ότι η Ελλάδα μπαίνει σε αυτή τη νέα εποχή γυμνή, αδύναμη, διαλυμένη από την ίδια την Ελληνική κυβέρνηση, χωρίς στρατηγική, χωρίς παραγωγή, χωρίς ζώα. Μπαίνει σαν χώρα που έχει ήδη παραδώσει τα όπλα.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι τι θα κάνει η Ουκρανία. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η Ελλάδα θα υπάρχει ακόμη ως κτηνοτροφική χώρα όταν όλα αυτά γίνουν πραγματικότητα.
Και με τις σημερινές επιλογές, η απάντηση είναι πιο σκοτεινή από ποτέ. Η κρυφή ατζέντα της κυβέρνησης των εκριζώσεων είναι πλέον φανερή. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη με τους γαλάζιους ειδικούς θυσιάζουν την Ελληνική κτηνοτροφία προς όφελος όχι της Ουκρανικής, αλλά τον μεγάλων funds.
Στην ουσία η Ελληνική κτηνοτροφία ΕΠΩΛΗΘΕΙ
