Επειδή η μειωμένη ισπανική παραγωγή ελαιολάδου την τελευταία σεζόν 2022/23, η οποία θα επαναληφθεί στην τρέχουσα σεζόν 2023/24, μαζί με την αύξηση των τιμών της αγροτικής εργασίας, έχει προκαλέσει το κόστος παραγωγής που έχει υπερδιπλασιαστεί.
Αυτό σημαίνει ότι, αν και οι τιμές του ελαιολάδου είναι υψηλές, ο ελαιοπαραγωγός δεν βλέπει τη δραστηριότητά του αμείβεται.
Αυτό τονίζει η Ισπανική Ένωση Ελαιοκομικών Δήμων (AEMO), η οποία παρουσίασε μια ενημερωμένη έκθεση για τις τιμές και το κόστος των ελαιολάδων στην Ισπανία και εξήγησε τις πραγματικές αιτίες των σημερινών τιμών. Η AEMO, όπως αποκάλυψε το περιοδικό Mercacei , δημοσίευσε το κόστος παραγωγής του ελαιολάδου στην Ισπανία το 2020 και ενημέρωσε αυτή τη μελέτη έως το 2023 λαμβάνοντας υπόψη τη διακύμανση δύο θεμελιωδών μεταβλητών: αφενός, την αύξηση των συντελεστών παραγωγής, της ενέργειας και της εργασίας που προκύπτει από τον υψηλό πληθωρισμό των τελευταίων ετών αφετέρου, η μείωση της παραγωγής που καταγράφηκε στην τρέχουσα σεζόν, όπως και στην προηγούμενη.
Όσον αφορά στην αύξηση του κόστους των πόρων που απαιτούνται για την παραγωγή ελαιολάδου, τόσο στο χωράφι όσο και στο ελαιοτριβείο, αύξηση του μισθολογικού κόστους κατά 9%, αύξηση γεωργικών εισροών όπως λιπάσματα και φυτοπροστατευτικά προϊόντα άνω των 70 % και αύξηση της ενέργειας (ντίζελ, ηλεκτρική ενέργεια) κοντά στο 40%, αθροίζονται όλα μαζί και εφαρμόζονται στις διάφορες καλλιεργητικές δραστηριότητες, πράγμα που σημαίνει ότι η τιμή μονάδας αυξάνεται έως και 32%, φέρνοντας το σταθμισμένο μέσο κόστος παραγωγής κατά κιλό ελαιόλαδο από 2,42 ευρώ/κιλό το 2020 στα 3,20 ευρώ/κιλό το 2023.
«Όμως όλα αυτά θα ήταν αν η παραγωγή ήταν κανονική στη χώρα μας, δηλαδή με μέσο όρο 1,5 εκατομμύριο τόνους ελαιολάδου», ανέφερε ο Σύνδεσμος. Στην τελευταία σεζόν (2022/23) και στην τρέχουσα που μόλις ξεκίνησε (2023/24), η ισπανική παραγωγή ήταν και θα είναι στην πραγματικότητα το ήμισυ ενός κανονικού έτους, δηλαδή περίπου 750 χιλιάδες τόνους. Αυτή είναι μια απολύτως καθοριστική αξία όσον αφορά το κόστος, σύμφωνα με τον ΑΕΜΟ, διότι οι ελαιοκαλλιεργητές πρέπει να διατηρήσουν ένα μεγάλο μέρος των καλλιεργητικών δραστηριοτήτων όπως το κλάδεμα, η λίπανση, η συντήρηση του εδάφους, οι φυτοϋγειονομικές επεξεργασίες, η άρδευση (αν υπάρχει) και η συλλογή. Ο σύλλογος διευκρίνισε ότι, υπολογίζοντας έτσι τις δαπάνες ανά στρέμμα και διαιρούμενο με τη μισή παραγωγή, το σταθμισμένο μέσο κόστος ανά κιλό ελαιολάδου αυξάνεται από 3,20 ευρώ/κιλό, στα 6,22 ευρώ/κιλό, ή 94% περισσότερο. Ο AEMO ανέφερε ότι πρόκειται για σταθμισμένο μέσο κόστος, καθώς ποικίλλει ανάλογα με το σύστημα καλλιέργειας της ελιάς, το οποίο κυμαίνεται από παραδοσιακή ορεινή καλλιέργεια έως καλλιέργεια φράχτη, περνώντας από παραδοσιακή καλλιέργεια χαμηλής κλίσης και εντατική καλλιέργεια.
«Κάθε ένα έχει το κόστος του, αλλά όλα έχουν αυξηθεί σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό και ο σταθμισμένος μέσος όρος του κόστους είναι όπως υποδεικνύεται, μια αύξηση που ξεπερνά εύκολα το 100% από την εκστρατεία 2020 έως 2023 », υπογράμμισε η Ένωση, σύμφωνα με το olivonews.
Οι υπολογισμοί αυτοί επιβεβαιώνουν ότι, παρά την απότομη αύξηση της τιμής παραγωγού, οι ελαιοκαλλιεργητές δεν βλέπουν οφέλη στους λογαριασμούς λειτουργίας τους, αφού ακόμη και αν το λάδι πωλήθηκε στην Ισπανία κατά μέσο όρο 5,85 ευρώ/κιλό, το μέσο κόστος υπερβαίνει αυτήν την τιμή, υποθέτοντας έως 6,22 ευρώ/κιλό. «Δηλαδή, οι υψηλές τιμές του ελαιολάδου στην αγορά δεν αντισταθμίζουν το αυξημένο κόστος που προκύπτει από τη χαμηλή σοδειά», τονίστηκε. Η ένωση διευκρίνισε επίσης ότι, αν και το σταθμισμένο μέσο κόστος όλων των συστημάτων ανέρχεται σε 6,22 ευρώ/κιλό, είναι απαραίτητο να γίνει διάκριση μεταξύ του κόστους του παραδοσιακού ελαιώνα που υπερβαίνει τα 10 ευρώ/κιλό, από το κόστος των ελαιώνων στην άρδευση φράχτη που είναι περίπου 3 ευρώ/κιλό.
