Εδώ και χρόνια ακούμε για δικαιοσύνη στις επιδοτήσεις, για έλεγχο στα δικαιώματα, για διαφάνεια στη γεωργία και την κτηνοτροφία. Μας λένε από τα υπουργεία πως δεν θα ξαναδούμε «φαντάσματα» στα χωράφια, ούτε «εικονικά» ζώα να παίρνουν ΜΜΖ. Και όμως, ακόμη και σήμερα, το πάρτι συνεχίζεται… μόνο που δεν γίνεται στην Κρήτη. Γίνεται… αλλού. Στις πεδιάδες του Βορρά. Στις Σέρρες… και όπου αλλού φυτρώνει… βοοειδές με χαρτιά.
Γιατί κανείς δεν μιλάει ανοιχτά για τις εικονικές σφαγές στα μοσχάρια; Πόσα σφάζονται στα χαρτιά και δεν έχουν περάσει ούτε έξω από σφαγείο; Πόσα δήθεν μεγαλώνουν για πάχυνση και «σφάζονται» μόνο για να τσεπώνονται οι επιδοτήσεις;
Ας μας απαντήσει κάποιος με στοιχεία: πόσα ΜΜΖ δηλώνονται για τα βοοειδή της Βόρειας Ελλάδας; Και πόσα τελικά από αυτά είναι υπαρκτά; Γιατί εγώ, που ζω κάθε μέρα δίπλα στα κατσίκια και τα πρόβατά μου, που ματώνω για να βγει το γάλα και να πληρωθώ μετά από μήνες, βλέπω να μας δείχνουν με το δάχτυλο.
Λένε για τους Κρητικούς. Ότι παίρνουμε πολλές επιδοτήσεις. Ότι έχουμε «πολλά ζώα». Ναι, τα έχουμε! Και τα δουλεύουμε! Και τα δηλώνουμε! Και ελέγχους έχουμε, και ΑΤΑΚ δίνουμε, και στημένες καμπάνιες δεν κάνουμε.
Στον κάμπο όμως; Εκεί να δείτε! Χωράφια με ψευτοδηλωμένα ΑΤΑΚ, ενοικιάσεις στον αέρα, ιδιοκτησίες χωρίς ούτε ένα χαρτί, αλλά με καλοστημένες δηλώσεις ΟΣΔΕ. Και ξαφνικά, το κάθε χωράφι, και μια επιδότηση!
Πόσες δηλώσεις ζώων έγιναν χωρίς να δηλωθούν στην ΑΑΔΕ; Και πώς γίνεται να εμφανίζονται κοπάδια από το πουθενά, μόνο και μόνο για να πιάσουν ΜΜΖ και να πληρωθούν; Όταν έρθει ο έλεγχος, έχουν κι εξαφανιστεί.
Μα το πιο θλιβερό δεν είναι η απάτη. Είναι ότι βρίσκουν το θάρρος να μας κουνάνε και το δάχτυλο. Ότι τάχα οι Κρητικοί «παραείμαστε ευνοημένοι» και «πρέπει να μας τραβήξουν το χαλί».
Γιατί δε ρωτάει κανείς: πόσος κόπος χρειάζεται για να ταΐσεις 300 γίδια στα βουνά του Ψηλορείτη; Πόσα κιλά σανό κουβαλάς με τα χέρια, πόσες φορές κοιμάσαι δίπλα στο στάβλο γιατί έχει λύκους; Δεν είμαστε γραφειοκράτες, είμαστε εργάτες της γης και της ζωής.
Και στο κάτω-κάτω, εμείς τα ζώα τα έχουμε, δεν τα σφάζουμε μόνο στα χαρτιά.
Αν θέλει το κράτος να βάλει σειρά στον τόπο, ας ξεκινήσει από εκεί που πρέπει: από τις σφαγές-μαϊμού, τα ψεύτικα χωράφια, τις επιδοτήσεις που περνούν από χέρια σε χέρια, χωρίς ούτε ένα κιλό παραγόμενο προϊόν.
Αλλά ας είναι… Η Κρήτη αντέχει. Το έχουμε ξαναπεί: εμείς δεν περιμένουμε από κανέναν να μας χαρίσει τίποτα. Δουλεύουμε, μαχόμαστε, και ζούμε από την τίμια παραγωγή μας. Οι άλλοι μπορούν να συνεχίσουν να «σφάζουν» στα χαρτιά. Ώσπου να ‘ρθει η ώρα που θα σφαχτεί η αδικία.
ΥΓ: Τώρα με την ΑΑΔΕ τελειώνει το πάρτι
