115 χρόνια πέρασαν από την εξέγερση στο Κιλελέρ κι όμως ακόμα και σήμερα, λίγες διαφορές έχει η κατάσταση που βιώνουμε. Στην Θεσσσαλία για παράδειγμα… βρέχει λεφτά. Επιδοτήσεις, προγράμματα, ενισχύσεις — όλα σύμφωνα με τους κανόνες, όλα νόμιμα. Κι όμως, η εικόνα θυμίζει παλιά, πολύ παλιά εποχή: οι τσιφλικάδες με τα μεγάλα μερτικά και οι κολίγοι που περιμένουν μήπως τους πέσει κάτι από το τραπέζι. Σε άλλες περιοχές και στην Κρήτη… φτώχεια.
Τα νούμερα δεν λένε ψέματα. Εκατοντάδες χιλιάδες για λίγους, λίγες εκατοντάδες για τους πολλούς. Κι όταν ρωτάς γιατί, η απάντηση είναι η ίδια: «οι κανόνες είναι ίδιοι για όλους». Ναι, μόνο που κάποιοι τους παίζουν με επαγγελματική ομάδα και οι υπόλοιποι με δανεική μπάλα.
Στα χωριά, οι μικροκαλλιεργητές βλέπουν το γείτονα να παίρνει δεκάδες χιλιάδες, ενώ αυτοί παλεύουν να βγάλουν 2-3 χιλιάρικα. Όχι επειδή δουλεύουν λιγότερο, αλλά επειδή η μοιρασιά δεν είναι ισότιμη. Για άλλους, η επιδότηση είναι μοχλός ανάπτυξης. Για άλλους, είναι φιλοδώρημα να πληρώσουν το πετρέλαιο του μήνα.
Το αποτέλεσμα; Το χάσμα μεγαλώνει. Οι τσιφλικάδες γίνονται ακόμη πιο ισχυροί και οι κολίγοι μένουν στο ίδιο σημείο — απλώς τώρα τους λέμε «μικροδικαιούχους». Και κάπως έτσι, οι επιδοτήσεις που υποτίθεται θα έδιναν ανάσα στους πολλούς, γίνονται τελικά οξυγόνο για τους λίγους.
