Έξω από το Δασαρχείο στο Ρέθυμνο, οι αγροτοκτηνοτρόφοι δεν βγήκαν για… βόλτα. Βγήκαν γιατί η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο.
Τεράστιες εκτάσεις στην Κρήτη έχουν χαρακτηριστεί ως δασικές χωρίς λογική, χωρίς επιτροπές να εξετάσουν ενστάσεις, χωρίς κανέναν μηχανισμό να ξεμπλοκάρει την κατάσταση. Κι όσο το κράτος παίζει καθυστερήσεις, αυτοί που πληρώνουν το μάρμαρο είναι οι κτηνοτρόφοι, που ξυπνούν κάθε μέρα και δεν ξέρουν αν θα έχουν που να βόσκουν τα ζώα τους.
Το πρόβλημα δεν είναι ένα νούμερο σε έναν φάκελο. Είναι ολόκληρες οικογένειες που ζουν από τη γη και βλέπουν τα βοσκοτόπια να χάνονται με μια σφραγίδα. Χωρίς επιτροπές αποχαρακτηρισμού, χωρίς διαδικασίες, χωρίς κανέναν να αναλάβει ευθύνη. Κι έπειτα αναρωτιούνται γιατί ο κόσμος αγανακτεί.
Γι’ αυτό και οι άνθρωποι του πρωτογενούς τομέα συνεχίζουν τις κινητοποιήσεις τους έξω από το Δασαρχείο. Όχι για να κάνουν φασαρία, αλλά για να ακουστούν. Για να απαιτήσουν λύσεις στα προβλήματα που στραγγαλίζουν τις κοινοτικές ενισχύσεις και την ίδια τους τη δουλειά. Για να θυμίσουν πως χωρίς γη, χωρίς βοσκοτόπια, χωρίς δικαιοσύνη, δεν μπορεί να σταθεί ούτε η κτηνοτροφία ούτε η Κρήτη που ξέρουμε.
Και όσο δεν δίνονται λύσεις, τόσο πιο δυνατή θα γίνεται η φωνή τους.
