Η αγορά τριφυλλιού έχει κυριολεκτικά φρακάρει. Το προϊόν στοιβάζεται στα χωράφια και στις αποθήκες – όπου υπάρχουν – και η πώληση είναι λέξη άγνωστη.
Οι παραγωγοί στη Θεσσαλία και τη Βόρεια Ελλάδα βλέπουν τη φετινή σοδειά να σαπίζει στον ήλιο, καθώς οι μεγάλοι καταναλωτές, δηλαδή η Κρήτη και οι άλλες περιοχές με έντονη κτηνοτροφία, έχουν τραβήξει χειρόφρενο.
Η ευλογιά στα αιγοπρόβατα ήταν απλώς η αφορμή. Η ουσία είναι ότι η ζήτηση έχει καταρρεύσει και τα φορτηγά δεν πάνε πουθενά. Κι ενώ τα καύσιμα και τα αγροεφόδια συνεχίζουν να ανεβαίνουν, το τριφύλλι δεν φεύγει ούτε τζάμπα.
Οι παραγωγοί, φυσικά, φωνάζουν για χασούρα. Και δικαίως. Μόνο που τώρα ήρθε η ώρα να κάνουν ταμείο συνολικά. Γιατί δεν ήταν όλα τα χρόνια έτσι. Υπήρξαν χρονιές με γεμάτες τσέπες και τριπλές τιμές – χρονιές που το τριφύλλι έπιανε τιμές… ζάχαρης. Τώρα, που έσφιξαν τα γάντια, πρέπει να μπουν και τα χέρια στην τσέπη. Όχι μόνο να περιμένουν αποζημιώσεις και «παγώματα» οφειλών.
Η αγορά έχει μπλοκάρει, και μαζί της και τα όποια όνειρα υπήρχαν για εύκολο εισόδημα. Οι μονάδες στην Κρήτη δεν αγοράζουν, οι μεταφορές είναι ακριβές, και τα μέτρα για την ευλογιά δένουν τα χέρια. Όμως αυτή η πραγματικότητα δεν αλλάζει με ευχές ή ερωτήσεις στη Βουλή. Ούτε με επιστολές. Θέλει οργάνωση, στρατηγική και – κυρίως – αυτογνωσία.
Η γεωργία δεν είναι κάθε χρόνο πανηγύρι. Και ο «καλός αγρότης» δεν κρίνεται μόνο όταν το χρήμα ρέει, αλλά κυρίως όταν τα πράγματα στραβώνουν. Όπως φέτος.
