Με φοβίζει η λέξη «ήρωας».
Όταν την ακούω τρέμω γι΄αυτό που θα ακολουθήσει.
Γιατί κάθε φορά που μια κοινωνία επαναλαμβάνει συνεχώς τη λέξη «ήρωας», αναρωτιέμαι τι προσπαθεί να μη συζητήσει, τι θέλει να κρύψει, τι φοβάται να δει.
Οι ήρωες είναι ιεροί.
Αλλά όταν μια χώρα χρειάζεται κάθε καλοκαίρι νέους ήρωες για να επιβιώσει, τότε ο ηρωισμός παύει να είναι αρετή και γίνεται σύμπτωμα.
Δεν είναι φυσιολογικό να καίγεται η ίδια γη ξανά και ξανά.
Δεν είναι φυσιολογικό να θρηνούμε ξανά και ξανά ανθρώπους.
Δεν είναι φυσιολογικό να χειροκροτούμε τους νεκρούς και να συνηθίζουμε τις αιτίες που τους γεννούν.
Ο πιο επικίνδυνος μηχανισμός μιας κοινωνίας δεν είναι το ψέμα.
Είναι όταν μετατρέπει την τραγωδία σε κανονικότητα.
Όταν η φωτιά γίνεται «το καλοκαίρι μας».
Όταν ο θάνατος γίνεται «το τίμημα της δουλειάς».
Όταν η αποτυχία γίνεται «μοίρα».
Και τότε, σχεδόν αμέσως, η συζήτηση αλλάζει.
Από τους ανθρώπους περνάμε στις εκτάσεις.
Από το πένθος περνάμε στην «αξιοποίηση».
Σαν να έχει μεγαλύτερη σημασία τι θα γίνει με τη γη από το γιατί χάθηκαν οι άνθρωποι που προσπάθησαν να τη σώσουν.
Αυτό δεν είναι απλώς πολιτική αποτυχία.
Είναι πνευματική αποτυχία.
Γιατί έχουμε πάψει να σκανδαλιζόμαστε από αυτό που θα έπρεπε να μας είναι ανυπόφορο.
Ο Χριστός δεν μας κάλεσε να συνηθίσουμε τον θάνατο.
Μας κάλεσε να πολεμήσουμε ό,τι γεννά τον θάνατο.
Η μεγαλύτερη τιμή στους νεκρούς δεν είναι τα στεφάνια.
Είναι μια κοινωνία που αρνείται να χρειάζεται συνεχώς καινούργιους ήρωες.
**ο Θεός να αναπαύσει τις ψυχές των Πυροσβεστών μας στο Φως της Αγάπης Του.
— π. Λίβυος —
