Με βαθιά θλίψη και ανείπωτη οδύνη αποχαιρετούμε τον Γιάννη Τζεδάκι, τον αρχαιολόγο, τον δάσκαλο, τον δικό μας άνθρωπο, που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στον πολιτισμό του τόπου μας.
Ως Επιμελητής Αρχαιοτήτων, ερχόμενος στα Χανιά στο τέλος της δεκαετίας του 1960 και στη συνέχεια ως Προϊστάμενος, έδωσε διοικητική και αρχαιολογική υπόσταση στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Προϊστορικών και Κλασικών Δυτικής Κρήτης, και διεύρυνε το ερευνητικό πεδίο στους δύο νομούς, φέρνοντας στο φως πολύτιμα τεκμήρια για τη μακραίωνη ιστορία τους. Χάρη στον Γιάννη Τζεδάκι ξεκίνησε πληθώρα σημαντικών ανασκαφών στα Χανιά, με πρώτη από όλες εκείνη στον λόφο Καστέλλι, που έβαλε στον χάρτη και στην επιστημονική βιβλιογραφία το ανακτορικό κέντρο της Κυδωνίας. Στο Ρέθυμνο, ο κατάφυτος λόφος Πρινοκέφαλο στους Αρμένους έμελλε να γίνει η αγαπημένη του ανασκαφή, όπου με συστηματικότητα και αφοσίωση έφερε στο φως το πολύ σημαντικό αυτό μινωικό νεκροταφείο της Κρήτης.
Αλλά το έργο του δεν σταμάτησε στις ανασκαφές. Το αποτύπωμά του υπήρξε ακόμη πιο καθοριστικό σε επίπεδο πολιτιστικής διαχείρισης και προστασίας, καθώς ήταν οραματιστής και θεσμικός υπερασπιστής της πολιτιστικής κληρονομιάς στο σύνολό της. Ήταν εκείνος που κίνησε τις διαδικασίες και πέτυχε την κήρυξη των παλιών πόλεων των Χανίων και του Ρεθύμνου ως μνημείων και ιστορικών συνόλων. Μια ενέργεια που, τότε, χάρη στο θάρρος και τη διορατικότητά του, διέσωσε την ιστορικότητα των δύο αυτών πόλεων.
Ως Γενικός Διευθυντής Αρχαιοτήτων του Υπουργείου Πολιτισμού, ο Γιάννης Τζεδάκις υπήρξε σταθερός υπερασπιστής της επιστημονικής τεκμηρίωσης, της δημόσιας ευθύνης και του ρόλου του κράτους στην προστασία αλλά και στην καινοτόμο προβολή της πολιτιστικής κληρονομιάς. Έβλεπε στην αρχαιολογία όχι απλώς την καταγραφή του παρελθόντος, αλλά μια πράξη ευθύνης προς το μέλλον.
Πέρα από το επιστημονικό και διοικητικό του έργο, ο Γιάννης Τζεδάκις θα μείνει στη μνήμη όσων τον γνώρισαν για την ευγένεια, τη βαθιά καλλιέργεια, την οξυδέρκεια, το απαράμιλλο χιούμορ, την ανθρωπιά και τη στήριξη στους συναδέλφους και τους νεότερους επιστήμονες. Υπήρξε ένας άνθρωπος ουσίας, χωρίς έπαρση, που καθόρισε την ερευνητική συγκρότηση και την πορεία όσων είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν.
Η απώλειά του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό, όμως η παρακαταθήκη του θα μείνει ζωντανή μέσα από το έργο του, τις πόλεις που διαφύλαξε, τις αρχαιότητες που ανέδειξε και τη στάση ζωής που ενέπνευσε.
Τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένειά του και στους οικείους του.
