Η νέα κατανομή βοσκοτόπων δεν διαβάζεται παντού το ίδιο. Στην Κρήτη δεν έγινε απλώς τεχνική αλλαγή, έγινε ανατροπή ισορροπίας. Μια περιφέρεια που παράγει το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού γάλακτος, που κρατά ζωντανό το πρωτογενές κομμάτι, βλέπει τη βάση της να μικραίνει. Και δεν μικραίνει από φυσική φθορά — μικραίνει από απόφαση.
Σύμφωνα με το ΦΕΚ:
«Η περίσσεια της έκτασης της κάθε Περιφερειακής Ενότητας κατανέμεται ισόποσα σε ελλειμματικές…»
Ισόποσα – αλλά εις βάρος ποιού;
Όταν η Κρήτη βγάζει προϊόν, αλλά μοιράζεται τη γη της σαν να είναι περίσσεια, τότε κάτι δεν βγαίνει στο λογιστικό. Γιατί σε ένα νησί όπου οι μονάδες αυξάνονται και οι ανάγκες μεγαλώνουν, δεν υπάρχει «περίσσεια». Υπάρχει έλλειψη.
Κι όμως η Κρήτη καλείται να λειτουργήσει με λιγότερο χώρο, περισσότερα ζώα, τεράστια κόστη και μειωμένη αγροτική ενίσχυση.
Με άλλα λόγια: πληρώνει επειδή παράγει.
Η Αττική αντίθετα; Εκεί η σιωπή είναι εύφορη. Και με τα Κυθήρα που είναι στην ίδια ΠΕ με την Αττική, τι γίνεται;
Ενώ η Κρήτη τρέχει, η Αττική φαίνεται να «αναπνέει» χωρίς πιέσεις. Παραγωγικά φορτία μηδαμινά, αλλά κατανομές που δεν δείχνουν ανάλογη πίεση. Και στο πλάι τα νησιά — Κύθηρα, Αντικύθηρα — …
Κι εδώ αρχίζει η ενόχληση.
Τι χρειάζεται βοσκότοπο η Αττική;
Τι ενεργοποιείται στα Κύθηρα;
Γιατί διαθέσιμη γη παραμένει όρθια εκεί που δεν υπάρχει πίεση, ενώ η Κρήτη στενάζει;
Δεν μπορεί η παραγωγική καρδιά να κόβει ρυθμό για να κρατιούνται ζωντανά χαρτοφυλάκια χωρίς κοπάδι.
Κι όσο το σύστημα παραμένει έτσι, η Κρήτη δεν ανταγωνίζεται σε ισότιμο έδαφος. Ανταγωνίζεται με δεμένα χέρια.
Κι αν αυτή η «ισόποση κατανομή» είναι τελικά η πιο άνιση πολιτική των τελευταίων χρόνων;
Οι κτηνοτρόφοι στην Κρήτη δεν διαμαρτύρονται από συνήθεια. Διαμαρτύρονται γιατί βλέπουν τα νούμερα.
Γιατί από τη μία πληρώνουν διπλή ζωοτροφή – τριπλή τον χειμώνα.
Γιατί το κόστος μεταφοράς είναι νησιωτικό.
Γιατί το νερό κοστίζει.
Γιατί οι εκτάσεις λιγοστεύουν κι αυτό σημαίνει λιγότερα δικαιώματα – άρα λιγότερη ενίσχυση.
Κι απέναντι;
Αττική με χαμηλό ζωικό φορτίο.
Ποιος ωφελείται;
Γιατί να φαίνεται ότι συντηρείται χώρος εκεί όπου δεν υπάρχουν κοπάδια;
Αυτό δεν είναι κατανομή.
Αυτό μοιάζει με χρηματιστηριοποίηση της γης.
Ώρα να τεθεί ευθέως το ερώτημα: ποιος πληρώνει την ανάπτυξη;
Αν το μοντέλο συνεχιστεί έτσι, ο κτηνοτρόφος της Κρήτης δεν θα ζητά βοσκότοπο — θα ζητά ανάσα. Η αγορά ήδη τον πιέζει, η ζωοτροφή τον πνίγει, και τώρα η δημόσια γη που θα έπρεπε να στηρίζει την παραγωγή του φεύγει προς άλλες κατευθύνσεις.
Η Κρήτη δεν ζητά χάρη.
Ζητά αναλογικότητα.
Ζητά δικαιοσύνη με βάση παραγωγή.
Και μέχρι να δοθούν απαντήσεις, το ερώτημα θα μένει ανοιχτό:
Ποιος γράφει το παιχνίδι των βοσκοτόπων και με ποιου την υπογραφή πληρώνει η Κρήτη τον λογαριασμό;
