Από τον Γράμμο ως τον Κορινθιακό, με 70% ορεινές και ημιορεινές κοινότητες. Ένα εμβληματικό και ατελείωτο σύμπλεγμα βουνών, κορυφών, υψίπεδων, κοιλάδων και φαραγγιών. Η ραχοκοκαλιά της ηπειρωτικής χώρας. Η σιωπή για την άλωση της Πίνδου και η …απομάκρυνση από την επικαιρότητα, δεν αποκοιμίζει τους χιλιάδες φίλους της, άγρυπνους φρουρούς της. Πόσο κοστίζει η ανάπτυξη; Οικονομικά, περιβαλλοντικά, πολιτιστικά; Τι απέγιναν οι εναλλακτικές;
Το 2020 έγραφα…
«Η καρδιά της Πίνδου σπαρταράει. Τρέμουν τα φυλλοκάρδια της. Αναμένει ανήμπορη την τύχη της. Όλες της οι ελπίδες στους ανθρώπους που την γνωρίζουν και την αγαπούν. Είναι πολλοί οι φίλοι της. Της το μαρτυρούν οι γεμάτες ζωή πλαγιές της. Φόρεσε τα ζεστά της λοιπόν και απλώνει πολύχρωμη και μυρωδάτη σκιά ως κάτω στον κάμπο. Έλιωσαν τα χιόνια της. Ένα ευγενικό χάδι ζωντανεύει τις βουνοκορφές. Πρασινίζει ακόμη και τους βράχους. Τα μετακινούμενα κοπάδια, όσα απέμειναν, έχουν ανέβει ήδη στα θερινά βοσκοτόπια. Εδώ θα ξεκαλοκαιριάσουν. Εδώ θα φτιάξουν οι παραδοσιακοί τυροκόμοι το τυρί τους. Οι φτέρες θα χαρίσουν την σκιά τους και θα το αφήσουν να ξεκουραστεί και να ωριμάσει. Αυτούς τους μήνες, όλα ξυπνούν, ζωντανεύουν και τα βουνά αντιλαλούν και χαίρονται.
Οι ορειβάτες θα τα περπατήσουν. Θα φλερτάρουν με τις κορυφές τους. Θα σμίξουν με τα σύννεφα που τις αγκαλιάζουν, θα τους δροσίσει ο αλπικός αγέρας. Θα τους γλυκάνει μια καταγάλανη γεντιανή που προβάλλει στο διάβα τους. Θα τους ξεδιψάσει η πηγή που αναβλύζει απ’τα σωθηκά τους. Θα τους γητέψει η πέτρα που έβγαλε χορτάρι. Θα δουν τον ουρανό στον καθρέφτη μια αλπικής λίμνης.
Δεν είναι απάτητες αυτές οι βουνοκορφές. Δεν είναι άχρηστα κουφάρια. Εκτός από τους ορειβάτες, τους κτηνοτρόφους, που σταματούν λίγο χαμηλότερα και τα άγρια άλογα που κινούνται παντού, είναι το σπίτι του σταυραετού, του γύπα, του γυπαετού, της ορεινής πέρδικας, του λύκου, της αρκούδας, του αγριόγιδου και πολλών άλλων συγκατοίκων. Είναι τα λημέρια τους. Πλούσια η χλωρίδα και πανίδα. Από τις πλουσιότερες στην Ελλάδα και την Ευρώπη και φυσικά “προστατευμένες” περιοχές natura. Ούτε ολόκληρες χώρες δεν ευτύχησαν να έχουν την βιοποικιλότητά τους. Την τόσο φιλική αλπική και υποαλπική ζώνη τους. Τον σπουδαίο λαϊκό πολιτισμό τους.
Εδώ πάνω, σε αυτές τις βουνοκορφές η πολιτεία έδωσε την συγκατάθεσή της για την τοποθέτηση πλήθους ανεμογεννητριών. Στον αυχένα της ξακουστής Νιάλας στα Άγραφα, στις κορφές της Βασιλίτσας, την Μαντιλίτσα, την Στραγγόπετρα και το Δίστρατο, στην σκέπη του Ασπροποτάμου, το Περιστέρι, τον αρχαίο Λάκμο και σε όλη την έκταση της κορυφογραμμής της Πίνδου, περνώντας μέσα από πυκνά ελατοδάση, από αλπικά λιβάδια, παρακάμπτοντας και διαγράφοντας ότι ανασαίνει, αναπαράγεται και επιβιώνει στις κορυφές και πλαγιές της Πίνδου. Σε ένα ορεινό οικοσύστημα, έναν βιότοπο που φιλοξενεί όλα τα μεγάλα θηλαστικά της χώρας, όλα τα σπάνια και προστατευόμενα αρπακτικά, πλούσια ορνιθοπανίδα και ποικιλόμορφη χλωρίδα. Στον τόπο που ο Αχελώος ζωγραφίζει τους υγρούς τους μαίανδρους, στην μοναδική Βερλίγκα, πριν προσφέρει την δροσερή ικμάδα του σε ρέματα και παραποτάμους. Εκεί που πηγάζει ο Αώος, θορυβώδης κι ορμητικός, σκίζοντας τις χαράδρες, πρασινίζοντας στο διάβα του, την Τύμφη και τον Σμόλικα.
Είμαι βέβαια πως όσοι υπέγραψαν για αυτό το έγκλημα, δεν έχουν βγει ποτέ τους απ’ τα σκιερά γραφεία τους. Δεν έχουν ανασάνει ποτέ ελευθερία!
Γιατί θα πρέπει πάντα η πολυπόθητη ανάπτυξη να είναι τόσο καταστροφική; Γιατί ό,τι άλλες χώρες προστατεύουν και σέβονται, ως πολύτιμο αγαθό, εμείς θα πρέπει να το καταστρέφουμε για να αναπτυχθούμε; Τόση αναρχία και ασέβεια, τόση αμάθεια και αλαζονία, έχουν δυσθεώρητο κόστος. Υποθηκεύουν βιαστικά και πρόχειρα, χρεώνουν τις επόμενες γενιές, καταστρέφουν την Ελλάδα. Πολύ εσφαλμένα έχει γίνει κατανοητή η ανάπτυξη. Τώρα καταπατά ένα μνημείο της φύσης, αύριο ό,τι συνθέτει τον πολιτισμό, τις παραδόσεις και την ταυτότητά μας.
Ευτυχώς οι φίλοι της Πίνδου της μοιάζουν! Είναι παιδιά της. Έκανε σπουδαία δουλειά το βουνό! Τους γαλούχησε με το ελεύθερο πνεύμα της, την σοφία της, την ομορφία της, αλλά και την αγριάδα της.»
Σήμερα θα ανέβω στην Πίνδο. Χωρίς προορισμό, χωρίς προκαθορισμένη διαδρομή. Όπου με βγάλει ο δρόμος κι όπου με αφήσει το βουνό…
