Οι πρόσφατες αγροτικές κινητοποιήσεις είχαν πολλά ποιοτικά χαρακτηριστικά που τις διαφοροποιούσαν από τις προηγούμενες. Δεν ήταν απλά κινητοποιήσεις για κάποια οικονομικά αιτήματα – αν και υπήρχαν και αυτά. Στην πραγματικότητα οι αγρότες έθεσαν τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων.
Η αγροτική οικονομία απειλείται όσο ποτέ. Οχι μόνο από τα χρόνια προβλήματα που την κρατάνε δεμένη στο παρελθόν καθώς δεν λύνονται, αλλά και από τα σύγχρονα που προστίθενται και αλλάζουν εκ βάθρων όλα τα δεδομένα.
Οι πάντες γνωρίζουμε ότι η αγροτική παραγωγή είναι εκτεθειμένη στις καιρικές συνθήκες. Γνωρίζουμε επίσης ότι οι καιρικές συνθήκες στην εποχή της κλιματικής κρίσης εκδηλώνονται με έντονα καταστροφικό τρόπο και συνιστούν μια νέα πρωτόγνωρη απειλή για την αγροτική οικονομία.
Στην εποχή της κλιματικής κρίσης, επομένως, το κράτος πρέπει να διαθέσει τεράστια κεφάλαια για την προστασία του πρωτογενούς τομέα της οικονομίας αλλά και για τυχόν αποζημιώσεις του αγροτικού πληθυσμού όταν η καταστροφή δεν μπορεί να εμποδιστεί. Τέτοια φροντίδα από τη σημερινή κυβέρνηση δεν προβλέπεται. Το χειρότερο, δε, είναι ότι η ελληνική πλευρά κινείται στην ακριβώς αντίθετη από την κατεύθυνση που πρέπει, στο πλαίσιο της Ε.Ε. και της ευρωζώνης.
Η ελληνική κυβέρνηση έχει αποδεχτεί την περικοπή των δαπανών της Ε.Ε. προς τον αγροτικό τομέα χάριν της ενίσχυσης των κονδυλίων για τη στρατιωτικοποίηση της ενωμένης Ευρώπης. Στο πλαίσιο αυτό ο νέος πολυετής ευρωπαϊκός προϋπολογισμός 2028-2034 προβλέπει περικοπή των γεωργικών επιδοτήσεων κατά 28%! Στην πράξη αυτό σημαίνει καταστροφή ενός σημαντικού μέρους της σημερινής αγροτικής οικονομίας.
Η αγροτική παραγωγή δεν προστατεύεται από την οργή της φύσης καθώς μειώνονται δραστικά τα κονδύλια προς τον αγροτικό τομέα της οικονομίας. Δεν προστατεύεται όμως ούτε από τον αθέμιτο ανταγωνισμό. Η εφαρμογή της συμφωνίας Mercosur -υπέρ της οποίας η ελληνική κυβέρνηση πρωταγωνίστησε- δεν αφήνει κανένα περιθώριο στα ελληνικά προϊόντα να επιβιώσουν. Κι αυτό το πρόβλημα γίνεται ακόμη χειρότερο αν ληφθούν υπόψη οι παθογένειες της ελληνικής αγροτικής οικονομίας (μικρός κλήρος κ.λπ.) που ανεβάζουν το κόστος των παραγόμενων προϊόντων.
Είναι φανερό πως βρισκόμαστε προ των πυλών μιας τεράστιας αγροτικής κρίσης, η εξέλιξη της οποίας δύσκολα μπορεί να προβλεφθεί. Δεν θα είναι όμως επ’ ουδενί θετική. Οι αγρότες χτύπησαν το καμπανάκι και θα το ξαναχτυπήσουν σε λίγες ημέρες με κινητοποιήσεις στην Αθήνα. Ακούει κανείς;
