Γράφει
Θανάσης Λαγός
Στο παρελθόν, την περίοδο της ελαιοσυγκομιδής, έκλειναν τα καφενεία, δήλωσε ο περιφερειάρχης Πελοποννήσου, κατά τη διάρκεια της συζήτησης επερωτήσεων για το έλλειμμα εργατών γης στο Περιφερειακό Συμβούλιο.
Ουσιαστικά, αφήνει αιχμές κατά της επιδοτούμενης επιλεκτικής ανεργίας, τονίζοντας το συνωστισμό στις καφετέριες, ενώ υπάρχει έλλειμμα εργατικών χεριών. Η επιδότηση όμως της ονομαζόμενης ”επιλεκτικής” ανεργίας, και ειδικά της εποχικής ανεργίας των απασχολούμενων στον τουριστικό τομέα, δεν προβληματίζει μόνο την Ελλάδα. Προβληματίζει όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο -και κυρίως τις οικονομίες με ισχυρό κοινωνικό κράτος, που παρέχει στους ανέργους υψηλά επιδόματα, κοντά στο ύψος του βασικού μισθού πλήρους απασχόλησης.
Έτσι κι αλλιώς όμως, όταν βελτιώνεται το βιοτικό επίπεδο, οι πολίτες αναζητούν καλύτερα αμειβόμενες θέσεις και δεν γοητεύονται από τις κοπιαστικές εποχικές εργασίες που έκαναν οι πρόγονοί τους για να επιβιώσουν. Να πούμε όμως κι ότι στα καφενεία της Ελλάδας δεν συνωστίζονται μόνο άνεργοι. Μόνιμοι θαμώνες είναι και εισοδηματίες που εκμεταλλεύονται ακίνητα, τα οποία τις περισσότερες φορές κληρονόμησαν από τους προγόνους τους. (Και δεν αναφερόμαστε μόνο σε μεγαλοϊδιοκτήτες ή λίγους τυχερούς που κληρονόμησαν ακίνητο σε εμπορικό δρόμο και κάθε μήνα εισπράττουν ενοίκια χιλιάδων ευρώ). Πολλοί νέοι λοιπόν, και στην Πελοπόννησο, κληρονόμησαν ακίνητα που είχαν φτιάξει με αιματηρές θυσίες οι γονείς τους την περίοδο των παχιών αγελάδων και πλέον δεν έχουν κανένα λόγο να τρέχουν να μαζέψουν ελιές.
Όποιος βάζει στην τσέπη 400 με 1.000 ευρώ το μήνα χωρίς να κουνήσει το δάχτυλό του, δεν θα πάει να μαζέψει ελιές για ενάμιση μήνα, ακόμα κι αν το μεροκάματο αγγίξει τα 60 ή τα 70 ευρώ. Επειδή δε κανένας μικρομεσαίος ελαιοκαλλιεργητής, για λόγους κόστους, δεν μπορεί να δώσει αυτά τα μεροκάματα, καλύτερα να στρέψουμε αλλού τη συζήτηση για τα εργατικά χέρια: Αφενός, στην ανάγκη περαιτέρω εκμηχάνισης της παραγωγής και αφετέρου, στην επιδότηση μόνιμων θέσεων εργασίας στον πρωτογενή τομέα. Και τις δύο αυτές ανάγκες θα τις αναλύσουμε στο αυριανό άρθρο.
Σήμερα θα κλείσουμε με μία μόνο υπενθύμιση: Στη σύγχρονη οικονομία, τα κλειστά καφενεία ισοδυναμούν με κατάρρευση του παραγωγικού ιστού. Όποιος το αγνοεί αυτό, καλό είναι να ξεκινήσει εντατικά μαθήματα για την κατανομή των πόρων -και για την αυτονόητη αποτυχία όσων προσπαθούν να παράγουν μόνο ψωμί, ενώ μπορούν να πουλάνε διαμάντια.
Θανάσης Λαγός – lathanasis@gmail.com
Πηγή – eleftheriaonline.gr
