Η επείγουσα παρέμβαση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για αυτόφωρες συλλήψεις και δικογραφίες εις βάρος των αγροτών, περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο, την εμπιστοσύνη της κυβέρνησης στις ανακοινώσεις της και το κατα πόσο ανταποκρίνονται στις περιστάσεις. Η επιλογή του Μαξίμου είναι ποινικοποίηση και καταστολη.
Οι σημερινές κυβερνητικές ανακοινώσεις για τα μέτρα «στήριξης» των αγροτών επιβεβαιώνουν με τον πιο καθαρό τρόπο την πολιτική επιλογή της κυβέρνησης να εγκαταλείψει τον πρωτογενή τομέα στη μοίρα του.
Αποτελεί πρόκληση η δήλωση ότι η κυβέρνηση “εξαντλεί κάθε εθνικό και ευρωπαϊκό πόρο”, όταν από τους εθνικούς πόρους δεν διατίθεται τίποτα άλλο εκτός από τα de minimis και όταν οι εξαγγελίες περιορίζονται αποκλειστικά στη διαχείριση ευρωπαϊκών κονδυλίων που δικαιούνται οι ίδιοι οι αγρότες, χωρίς καμία ουσιαστική παρέμβαση στο κόστος παραγωγής, στα εφόδια και στο αγροτικό εισόδημα.
Την ώρα που οι κρατικοί προϋπολογισμοί καταγράφουν υπερπλεονάσματα δισεκατομμυρίων, δεν περισσεύουν εθνικοί πόροι για τους αγρότες. Η κυβέρνηση αρνείται να επιστρέψει στην κοινωνία και στην παραγωγή τον πλούτο που η ίδια παράγει, επιλέγοντας τη μη στήριξη του πρωτογενούς τομέα και της πραγματικής οικονομίας.Ακόμη πιο προκλητικό είναι το γεγονός ότι 237 εκατ. ευρώ από τις άμεσες ενισχύσεις δεν έχουν καταβληθεί, ποσό που αντιστοιχεί σε πάνω από το ένα τρίτο των συνολικών άμεσων ενισχύσεων. Χιλιάδες αγρότες είδαν το εισόδημά τους να συρρικνώνεται, επειδή η κυβέρνηση δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει ακόμη τους απαραίτητους ελέγχους, χωρίς καμία ανάληψη ευθύνης.
Τέλος, προκαλεί θυμηδία το γεγονός ότι μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης, η κυβέρνηση “ανακαλύπτει” σήμερα τα διαρθρωτικά προβλήματα του πρωτογενούς τομέα και μιλά για την ανάγκη χάραξης εθνικής στρατηγικής. Τα προβλήματα όμως είναι γνωστά εδώ και καιρό. Αυτό που έλειπε και εξακολουθεί να λείπει είναι η πολιτική βούληση από την κυβέρνηση να επιλυθούν.
Η Νέα Αριστερά υπογραμμίζει ότι ο πρωτογενής τομέας χρειάζεται άμεση στήριξη του αγροτικού εισοδήματος με αξιοποίηση των υπερπλεονασμάτων προς όφελος της παραγωγής και όχι επικοινωνιακή διαχείριση των προβλημάτων του πρωτογενούς τομέα.
