Το Δασολόγιο και το κτηματολόγιο βρίσκονται για μεγάλο χρονικό διάστημα στο κόκκινο. Φθάσαμε, κάποιες φορές κοντά στη λύση του προβλήματος που δημιουργούν οι δυο υποχρεώσεις αυτές της Ελλάδας, αλλά όλα δείχνουν ότι δεν υπάρχει η πρόθεση για λύση του προβλήματος όπως γίνεται εδώ και δεκαετίες, τουλάχιστον με ξεκάθαρες και σαφείς λύσεις για το ιδιοκτησιακό καθεστώς και όχι για τη λανθασμένη αντίληψη της χρήσης γης που προσπαθούν να περάσουν στους πολίτες. Είναι ανώφελο να κατηγορήσουμε την οποιαδήποτε κυβέρνηση όταν όλες έχουν συμμετέχει λίγο ή πολύ στο κομμάτι της μη επίλυσης του θέματος το οποίο συνεχίζει να ταλαιπωρεί τους πολίτες και κυρίως τους καλλιεργητές που αντιμετωπίζουν βιοποριστικό πρόβλημα απ’ όλες τις ενέργειες που γίνονται αλλά και κυρίως από αυτές που δεν γίνονται.
Χωρίς να μακρυγορούμε με ιστορικές αναδρομές στα χρόνια της τουρκοκρατίας, όπου ξεκινάει η αρχή του προβλήματος της ιδιοκτησίας καθώς η Ελλάδα γίνεται κράτος υπάρχει ένα ιδιαίτερο καθεστώς με τις ιδιοκτησίες που ακόμα και τώρα δεν έχει λυθεί γιατί κανείς δεν τόλμησε να το αγγίξει και να δώσει οριστική λύση στο πρόβλημα που πλέον δε χωράει άλλα λάθη γιατί ο μόνος τρόπος λύσης του είναι οι οριζόντιες αποφάσεις που θα έπρεπε εδώ και δεκαετίες να έχουν αποφασιστεί.
Το πρόβλημα είναι γνωστό σε όλους γι’ αυτό υπήρχε και η τεράστια καθυστέρηση για ύπαρξη δασολογίου και κτηματολογίου. Μέχρι τώρα, το 2021 υπάρχουν ολόκληρα χωριά, κωμοπόλεις, πόλεις, νησιά και ακριτικές περιοχές που δεν έχουν πάρει ποτέ τίτλο κυριότητας για τα αγροκτήματα τους και την ιδιοκτησία τους που δηλώνουν και την κληροδοτούν από γενιά σε γενιά.
Κανείς δεν μπορεί να πιστοποιήσει παρά μόνο οι μαρτυρίες ότι ακόμα και τη γη που το περίφημο δασολόγιο δίνει το χαρακτηρισμό ΑΑ είναι του κάθε ιδιοκτήτη αφού ποτέ δεν δόθηκε κάποιο έγγραφο που να πιστοποιεί νόμιμη κυριότητα. Επιπλέον, η έλλειψη απόφασης για μια οριστική λύση αφήνει ελεύθερους όσους θέλουν να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία και να πατήσουν πάνω σε κόπους μια ζωής. Γνωστές είναι οι υποθέσεις που συμβαίνουν στα δασαρχεία με τις διάφορες προμήθειες που ζητούνται εκβιαστικά ώστε να λάβει κάποιος πολίτης έναν αποχαρακτηρισμό για το κτήμα το οποίο θέλει να το εκμεταλλευτεί. Λυπηρό, να αφήνει η πολιτεία τον κάθε πολίτη έρμαιο εκμετάλλευσης και ανυπολόγιστης ταλαιπωρίας ενώ ταυτόχρονα όλα αυτά τα χρόνια τον καθοδηγούσε και τον εκπαίδευε για τη γη αυτή όσο αναφορά τους καλλιεργητές κυρίως και παράλληλα τον χαρακτήριζε και τον χαρακτηρίζει ως καταπατητή θέλοντας να βρει εξιλαστήριο θύμα για την αδράνεια της πολιτείας επί δεκαετίες. Μέσα σε όλο αυτό φυσικά δεν εξαιρέθηκε ούτε η ιδιοκτησία της εκκλησίας, η οποία αντιμετωπίζει όμοια προβλήματα και χαρακτηρίζονται επίσης ως καταπατήσεις.
Ο αγροτικός κόσμος που είναι η κινητήριος δύναμη αυτού του τόπου εδώ και χρόνια αντιμετωπίζει κάποια από τα παρακάτω θέματα όσο αναφορά το θέμα των δασικών χαρτών και του δασολογίου:
- Εξαπατήθηκε το 2018 ώστε να οδηγηθεί σε ενέργειες που του υπέδειξε το κράτος μέσω του ΟΠΕΚΕΠΕ και των ΚΥΔ στα δασαρχεία για εξαγορές αφού πρώτα δαπανήθηκαν τεράστια χρηματικά ποσά για τη σύνταξη φακέλων, που στη συνέχεια οδηγήθηκαν στο αρχείο γιατί απλά κάποιοι «ευαίσθητοι» και «φίλοι του δάσους» κατέφυγαν στο Συμβούλιο Επικρατείας για αντισυνταγματικότητα του Νόμου.
- Οι ίδιοι που κατέφυγαν για αντισυνταγματικότητα του Νόμου είναι οι ίδιοι κλάδοι που ανέλαβαν τη σύνταξη τέτοιων φακέλων, αλλά μέχρι τη σύνταξη δεν είχαν πρόβλημα, όπως όμοια δεν είχαν πρόβλημα να δώσουν πολλούς αποχαρακτηρισμούς σε παραθαλάσσιες περιοχές.
- Σύμφωνα με τον ΟΠΕΚΕΠΕ η δήλωση καλλιέργειας των παραγωγών δεν θα είχε απολύτως κανένα πρόβλημα αν προσέφευγαν σε εξαγορές και αντιρρήσεις αλλά παρ’ όλα αυτά το 2018 μένει μέχρι και σήμερα χωρίς πληρωμή και μέχρι και σήμερα τα προβλήματα συνεχίζονται με παραγωγούς να καταστρέφονται χρονιά με τη χρονιά όλο και περισσότερο χωρίς κανένας να δίνει σημασία άσχετα με τα υπομνήματα και τις διαμαρτυρίες που στέλνονται συνεχώς στους αρμόδιους φορείς.
- Τα Ευρωπαϊκά προγράμματα για τον εκσυγχρονισμό και την ανάπτυξη της γεωργίας είναι ανοιχτά αλλά όσοι παραγωγοί έχουν χωράφια με χαρακτηρισμό δασικότητας χάνουν μοριοδότηση και εξαιρούνται τα αγροκτήματα τους από οποιοδήποτε είδος ενίσχυσης και προγράμματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ακόμα και σήμερα αποτελεί το πρόγραμμα των αρδευτικών που τρέχει τώρα, παρά τις υποσχέσεις ότι δεν υπάρχει πρόβλημα.
- Ο μη υπολογισμός εκτάσεων λόγω δασικότητας δεν ισχύει για όλα τα προγράμματα, αλλά για κάποια και μάλλον γι’ αυτό θα ήταν καλό να δώσει μια απάντηση το ΥΠΑΑΤ για την περίοδο 2018.
- Καθησυχάζουν συνεχώς τους πολίτες για το θέμα της ιδιοκτησίας, λέγοντας ότι δεν υφίσταται απολύτως κανένα θέμα και ότι αυτό που αποκαλούμε δασολόγιο αφορά μόνο τη χρήση και όχι την ιδιοκτησία, αλλά κανείς δεν απαντάει επισήμως γιατί οι πολίτες που έχουν καταθέσει στο κτηματολόγιο καλούνται να υποβάλουν ένσταση έναντι του δημοσίου επειδή τα αγροκτήματα που έχουν δηλώσει διεκδικούνται από το δημόσιο.
- Παραγωγοί έρχονται αντιμέτωποι, λόγω της εκτίμησης ότι είναι δασικές εκτάσεις, με κατασχέσεις ποσών για ψευδή δήλωση νομιμότητας αγροτεμαχίων.
- Απαγορεύεται λόγω των εκτιμήσεων που έκαναν οι υπεύθυνοι για την κατάρτιση του δασολογίου να γίνουν οποιοσδήποτε πράξεις αποδοχής κληρονομιάς, δωρεάς, κλπ. αλλά ζητούνται τα έγγραφα αυτά στον ΟΠΕΚΕΠΕ για να αποδείξουν οι ιδιοκτήτες ότι είναι τα χωράφια δικά τους λόγω των βοσκοτοπικών ενοτήτων που δημιούργησε ο ΟΠΕΚΕΠΕ ως τεχνική λύση και εξαιρείται το ε9 από δικαιολογητικό κυριότητας.
Το κράτος θα έπρεπε να βρει άμεση λύση και να σταματήσει αυτή η ψυχοφθόρα κατάσταση που έχει δημιουργηθεί εδώ και δεκαετίες. Υπάρχουν τόσα αρχεία που οι αρμόδιοι της σύνταξης των δασικών χαρτών αρνούνται να δουν γιατί απλά μάλλον έτσι «συμφέρει». Δεν μπορεί να έχουμε μια οικοδομή ή ένα ελαιώνα ή οτιδήποτε άλλο και να λέμε ότι εμείς βλέπουμε το 1945 δάσος. Ας κληθούν λοιπόν όλες οι υπηρεσίες πολεοδομία, δασαρχεία, δήμοι, κοινότητες, υπουργεία, κλπ και να μας πουν πως όλα αυτά τα χρόνια δινόταν άδειες, εντάξεις σε προγράμματα, αποδοχές κληρονομιάς, πωλήσεις, μεταβιβάσεις και άλλα τόσα χωρίς να υπάρχει κανένα πρόβλημα αλλά ξαφνικά τώρα υπάρχει πρόβλημα και χαρακτηρίζουμε εύκολα τους παραγωγούς καταπατητές;
Ας αφήσουμε την Ελλάδα λοιπόν να είναι ένα «ατελείωτο δάσος» για να μπορούν να δίνουν κάποιοι αποχαρακτηρισμούς και να ξέρουν καλύτερα από τον καθένα αν σύμφωνα με την εκτίμηση τους σου ανήκει ή δε σου ανήκει κάτι βάσει του 1945.
Όταν η ύπαιθρος καταστρέφεται λίγη σημασία έχει αν το παράβολο των αντιρρήσεων μειώνεται γιατί πολύ απλά όλα αυτά τα χρόνια ο αγροτικός κόσμος έχει καταστραφεί επιχειρηματικά αφού κατά σειρά ετών τους βασανίζεται με το αν τα χωράφια είναι δικά τους και αν εφόσον κριθεί ότι δεν είναι δικά τους όλος αυτός ο κόσμος και όλες αυτές οι γενιές ανθρώπων επένδυσαν μάταια μέσα σε αυτά;
Τα πράγματα είναι απλά και άλλος χρόνος δεν υπάρχει για περαιτέρω πειράματα. Δώστε τη γη στον κόσμο με τίτλους κυριότητας και αποδεσμεύεστε τον από αυτό τον κυκεώνα προβλημάτων που τον έχετε βάλει. Οι παλιές γαίες πρέπει να περάσουν στα χέρια των ιδιοκτητών, αμέτρητα επίσημα έγγραφα υπάρχουν που έχουν γίνει και έχουν αναγνωριστεί από δημόσιες υπηρεσίες. Θα έπρεπε να συνυπολογιστούν μέσα στο δασολόγιο το έργο της Αγρογή ΑΕ, το οποίο έχει γίνει αποδεκτό από τον ΟΠΕΚΕΠΕ και συνεχίζει και βασίζεται πάνω σε αυτό, επίσης θα έπρεπε να ληφθούν υπόψη οι χάρτες των κτηματολογικών υπηρεσιών, τα ελαιοκομικά, αμπελουργικά και τα υπόλοιπα μητρώα που υπάρχουν στις περιφέρειες, τα γενικά πολεοδομικά σχέδια καθώς και όλες οι καλλιέργειες που έχουν καταγραφεί στους φακέλους των ΠΟΠ-ΠΓΕ-ΙΠΠ προϊόντων τα οποία έχουν αναγνωριστεί.
Το δελτίο καιρού λοιπόν με την υπάρχουσα κατάσταση δείχνει ότι θα υπάρχουν σφοδρές αντιδράσεις γιατί δεν μπορεί να υπάρχουν πολίτες δύο ταχυτήτων, δεν μπορεί σε ένα κράτος που δημιουργήθηκε η δημοκρατία και η έννοια της, να μην υπάρχουν ίσα δικαιώματα για τους πολίτες και να χάνεται κάθε ίχνος ισονομίας. Αν δεν μπορείτε να διαφυλάξετε την περιουσία των πολιτών και θέλετε το 73% της ελληνικής επικράτειας να είναι δάση και δασικές εκτάσεις, τότε αποζημιώστε όλο αυτό τον κόσμο και όλες αυτές τις γενιές που επένδυσαν μέσα σε αυτά τα χωράφια και έχτισαν τη ζωή τη δική τους και των παιδιών τους μέσα σε αυτά. Αν δεν μπορείτε να κάνετε οποιαδήποτε ενέργεια ενημερώστε τους καλλιεργητές για το πότε ακριβώς παρανόμησε το κράτος, όταν δεν πλήρωνε τις επιδοτήσεις ή όταν τις πλήρωνε; Όταν τους έντασσε στα προγράμματα ή όταν τους απέρριπτε τα χωράφια με δασικότητα; Όταν τους έδινε άδειες ή όταν δεν τους επέτρεπε να βγάλουν άδειες; Όταν τους επέτρεπε να τα δηλώσουν στα μητρωά ή τώρα; Όταν τους επέτρεπε να πάρουν καλλιεργητικά δάνεια ή τώρα;
Ας αφήσουμε τις υπεκφυγές και ας πάψουμε να ροκανίζουμε άλλο το χρόνο και τη ζωή αυτών των ανθρώπων, πρέπει να γνωρίζουν τι τους ανήκει, πρέπει να γνωρίζουν τι δικαιούνται, πρέπει να γνωρίζουν αν αξίζει να επενδύσουν μέσα στη γη τους, πρέπει να γνωρίζουν το αύριο και το μέλλον τους, πρέπει να μπορούν να έχουν απλά το δικαίωμα τουλάχιστον της γνώσης και όχι να περιμένουν αποφάσεις και νόμους που συνεχώς αλλάζουν μέχρι να βγει ένας νέος ή μια νέα απόφαση και απ’ όλα αυτά να καταλήγουμε να λέμε τελικά ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι μέχρι να βγει μια απόφαση που ακόμα δεν γνωρίζουμε ούτε τι θα λέει, ούτε αν θα επιλύει κάτι.
Παυλίνα Κασάπη, ελαιοπαραγωγός από την Χαλκιδική
