Το ΑΚΚΕΛ καταγγέλλει ότι η σημερινή διαχείριση της ευλογιάς και της πανώλης των αιγοπροβάτων βασίζεται σε μια πολιτική επιλογή που αποδεικνύεται καταστροφική: την επιλογή των μαζικών θανατώσεων αντί της πρόληψης μέσω εμβολιασμού.
Τα επίσημα ιστορικά στοιχεία είναι αδιάψευστα. Την δεκαετία του 1980, όταν η Ελλάδα διέθετε κρατική παραγωγή εμβολίων και εφαρμοζόταν οργανωμένο πρόγραμμα εμβολιασμού, οι θανατώσεις περιορίζονταν σε μερικές εκατοντάδες ζώα ετησίως. Το 1987 θανατώθηκαν 520 ζώα και το 1988 μόλις 515, ενώ παράλληλα εμβολιάστηκαν χιλιάδες ζώα με εμβόλια παραγόμενα από ελληνικό δημόσιο φορέα.
Σήμερα, με την πλήρη απουσία εμβολιαστικής πολιτικής και την εμμονή στη λύση των θανατώσεων, η χώρα μετρά πάνω από 550.000 νεκρά ζώα. Πρόκειται για μια πρωτοφανή απώλεια ζωικού κεφαλαίου, με οικονομικό κόστος εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ και με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ελληνική κτηνοτροφία, την παραγωγή τροφίμων και την εθνική οικονομία.
Η επιλογή των θανατώσεων δεν είναι «αναγκαστική». Είναι πολιτική επιλογή.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση προβλέπει ρητά ότι ο εμβολιασμός μπορεί να εφαρμοστεί όταν υπάρχει ειδικό σχέδιο και σχετική έγκριση. Η Ελλάδα, αντί να διεκδικήσει αυτό το σχέδιο, επέλεξε να μην το ζητήσει. Αντί να ενισχύσει την εθνική παραγωγή εμβολίων, την εγκατέλειψε. Αντί να προστατεύσει το ζωικό κεφάλαιο, το θυσιάζει.
Το ΑΚΚΕΛ απαιτεί:
– Την άμεση κατάθεση ειδικού σχεδίου εμβολιασμού προς την ΕΕ.
– Την επανεκκίνηση της κρατικής παραγωγής εμβολίων, όπως γινόταν επί δεκαετίες.
– Τη διακοπή της πρακτικής των μαζικών θανατώσεων ως «πρώτης επιλογής».
– Την πλήρη διερεύνηση των ευθυνών για τη ζημία που υπέστη το ελληνικό κράτος και οι κτηνοτρόφοι.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει να αντιμετωπίζει τις ζωονόσους με μεθόδους που ανήκουν σε άλλες εποχές. Ο εμβολιασμός είναι επιστημονικά τεκμηριωμένος, οικονομικά συμφέρον και ηθικά επιβεβλημένος.
Οι θανατώσεις δεν είναι λύση· είναι αποτυχία πολιτικής.
