Την αγάπη του για την παράδοση έκανε παράδειγμα ένας πρώην επιχειρηματίας από την Ιεράπετρα που ανάμεσα σε τουριστικά καταλύματα και βίλες, φύτεψε, καλλιεργεί και θερίζει με τον παραδοσιακό τρόπο, ένα σιτοβολώνα.
Η έκταση που έχει φυτευτεί με παραδοσιακούς σπόρους σιταριού και κριθαριού, αποτελεί ένα πρωτόγνωρο θέαμα ιδιαίτερα αυτές τις ημέρες που θερίζεται με τα δρεπάνια, για τους τουρίστες της περιοχής, με αρκετούς ντόπιους ωστόσο να κοιτούν με περιέργεια και δισταγμό το εγχείρημα του ιδιοκτήτη, που εξήγησε στην Κρήτη tv το γιατί η παράδοση πρέπει να διατηρείται και πως μπορεί να γίνει απάντηση ακόμη και για την επισιτιστική κρίση.
Εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι, ανάμεσα σε ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα διαμερίσματα, βίλες και καταστήματα, ξεπηδά ένας παραδοσιακός σιτοβολώνας στην τουριστική περιοχή «Περιστεράς» στην Ιεράπετρα.
Ο λογος για έναν παραδοσιακό σιτοβολώνα, έκτασης 10 περίπου στρεμμάτων, ο ιδιοκτήτης του οποίου την Τρίτη 7 Ιουνίου, ξεκίνησε τον θερισμό των σιτηρών με τα παλιά δρεπάνια , όπως έκαναν οι πρόγονοι μας και όχι με κάποια θεριζοαλωνιστική μηχανή , όπως γίνεται σήμερα σε άλλες περιοχές της Κρήτης.
Η λατρεία του 70χρονου πρώην επιχειρηματία και εργολάβου Μιχάλη Χατζάκη για καθετί παλιό και η ανάγκη του να το δει να παραμένει ζωντανό, ήταν αυτή που κινητοποίησε την προσπάθειά του να εντοπίσει τους παραδοσιακούς σπόρους και να τους σπείρει, κι όταν έρθει η στιγμή, πάλι με τον τρόπο που του αφηγήθηκαν οι παππούδες του και οι γονείς του, να το φτάσει στο σπιτικό του σαν γνήσιο κομμάτι της κρητικής γης.
Όπως ανέφερε ο κ. Χατζάκης, η επισιτιστική κρίση έφερε στο προσκήνιο έναν ακόμη λόγο που ο ίδιος θυμάται ότι είχε στο μυαλό του όταν επέστρεφε σε αυτή την καλλιέργεια. Θα μπορούσαμε να είμαστε αυτάρκεις και μάλιστα με αγνά σιτηρά αν κρατούσαμε έστω και ένα μικρό κομμάτι γης ως οικογενειακή καλλιέργεια τα στάρια και τα κριθάρια, λέει και με τον τρόπο αυτό είναι σα να δίνει υπόσχεση ότι θα συνεχίσει.
Ο σιτοβολώνας του Μιχάλη Χατζάκη βρίσκεται πάνω στον επαρχιακό δρόμο Ιεράπετρας – Σητείας και όπως είναι φυσικό γίνεται θέμα συζήτησης από τους διερχόμενους τουρίστες και ντόπιους.
Η περιουσία του κ. Χατζάκη όπως λέει είναι οι ντόπιοι του σπόροι που έχουν στο πέρασμα των χρόνων εγκλιματιστεί στην περιοχή . Σπόροι σοφοί όπως λέει , που προσαρμόζονται ανάλογα με τον καιρό και τις συνθήκες, δείχνοντας ένα δρόμο επιστροφής στην παράδοση, που έθρεψε την Κρήτη ακόμη και στις πιο δύσκολες εποχές.
Οι εικόνες του θερισμού των σιτηρών, του αλωνίσματος και του ζυμώματος αργότερα , μας φέρνουν στο μυαλό τον κύκλο του ψωμιού , αλλά και τον πόλεμο στην Ουκρανία και την απειλή της επισιτιστικής κρίσης , αφού και η Ελλάδα , (όπως και άλλες χώρες της Ε.Ε.) εξαρτάται από τις εισαγωγές φτηνών σιτηρών από τη Ρωσία και την Ουκρανία , που επειδή έχουν σταματήσει, λόγω πολέμου, η Ευρώπη απειλείται με ενεργειακή και επισιτιστική κρίση , στο πλαίσιο του οικονομικού πολέμου που εξελίσσεται.
«Εγώ δεν έχω φύγει ποτέ από την παράδοση. Πάντα κρατούσα τα μποστανάκια μου, τα ζώα μου και τα σιτηρά μου. Δεν δέχομαι ότι όλοι έχουμε πετάξει στα σκουπίδια αυτά που μας έχουν παραδώσει οι πρόγονοι μας, για να μπορούμε να είμαστε αυτοδύναμοι και αυτάρκεις. Οι άνθρωποι δεν παίρνουν την πρωτοβουλία να αξιοποιήσουν αυτά που μας άφησαν οι πρόγονοι μας. Την επισιτιστική κρίση δεν την είδαμε ακόμη αλλά πιστεύω ότι θα τη δούμε σε ανύποπτο χρόνο», μας είπε ο κ Μιχάλης Χατζάκης.
