Το νέο πολυσέλιδο σχέδιο νόμου του ΥπΑΑΤ επιβεβαιώνει με τον πιο καθαρό τρόπο ότι, παρά τις αλλαγές προσώπων, η πολιτική απέναντι στους γεωτεχνικούς παραμένει ίδια.
Δεκάδες άρθρα, νέες πλατφόρμες, πληροφοριακά συστήματα και εξουσιοδοτικές διατάξεις. Για τα πάγια θεσμικά και εργασιακά αιτήματα των γεωτεχνικών, όμως, ούτε μία ουσιαστική ρύθμιση.
Ούτε θεσμική και νομική προστασία των ελεγκτών. Ούτε ελεγκτική αποζημίωση. Ούτε λύση στα εκτός έδρας και τα πρόσθετα τέλη. Ούτε ουσιαστική ενίσχυση των υποστελεχωμένων γεωτεχνικών υπηρεσιών.
Και το κυριότερο: ούτε καν ζητήθηκαν οι προτάσεις των θεσμικών εκπροσώπων των γεωτεχνικών, όπως είχε δεσμευτεί η κυβέρνηση.
Αυτό δεν είναι παράλειψη. Είναι συνειδητή πολιτική απαξίωση.
Την ίδια στιγμή, στο όνομα του «ψηφιακού μετασχηματισμού» της αλιείας, προωθείται ένα εκτεταμένο σύστημα με πλήθος υποσυστημάτων, μητρώων, εφαρμογών και διαλειτουργικοτήτων. Η αναγκαιότητα ενός σύγχρονου ψηφιακού συστήματος είναι αυτονόητη και αποτελεί ανάγκη. Το πραγματικό ερώτημα όμως είναι άλλο: ποιος θα το σχεδιάσει, ποιος θα το υλοποιήσει, με ποιες διαδικασίες και με ποιες εγγυήσεις διαφάνειας.
Η ΠΟΓΕΔΥ δεν θα επιτρέψει μια πραγματική ανάγκη να μετατραπεί σε πεδίο προνομιακών αναθέσεων σε “ημετέρους” ή σε πρόσωπα που συνδέονται με πολιτικά και διοικητικά κέντρα, κατά πρακτικές που έχουν ήδη προκαλέσει σοβαρά ερωτήματα σε άλλους δημόσιους φορείς.
Η χώρα έχει ήδη πληρώσει ακριβά το μοντέλο όπου η πραγματική διοικητική ικανότητα υποκαθίσταται από πληροφοριακά συστήματα, αναδόχους, τράπεζες, «ευεργέτες» και αδιαφανείς αλυσίδες ευθύνης.
Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι το άρθρο 52. Αντί η πολιτική ηγεσία να εξηγήσει γιατί οι κτηνιατρικές υπηρεσίες παραμένουν υποστελεχωμένες και γιατί δεν υπάρχει επαρκής μόνιμος μηχανισμός αντιμετώπισης των επιζωοτιών, επιλέγει να διευρύνει τη δεξαμενή του προσωπικού που μπορεί να μετακινείται υποχρεωτικά.
Στους κτηνιάτρους προστίθενται πλέον γεωπόνοι, ιχθυολόγοι και άλλες ειδικότητες, με μετακινήσεις που προβλέπονται κατά παρέκκλιση κάθε γενικής ή ειδικής διάταξης, ενώ η μη συμμόρφωση συνδέεται με πειθαρχικό παράπτωμα.
Με απλά λόγια: Δεν προσλαμβάνουμε το αναγκαίο προσωπικό. Δεν στελεχώνουμε τις υπηρεσίες. Δεν οργανώνουμε μόνιμο μηχανισμό κρίσεων. Παίρνουμε όποιον γεωτεχνικό βρούμε διαθέσιμο και τον στέλνουμε εκεί όπου απέτυχε ο κρατικός σχεδιασμός.
Οι γεωπόνοι και οι ιχθυολόγοι δεν είναι εφεδρικοί κτηνίατροι.
Και οι γεωτεχνικοί δεν είναι αναλώσιμο υλικό ενός Υπουργείου που τους θυμάται μόνο όταν πρέπει να φορτωθούν ελέγχους, ευθύνες και μετακινήσεις.
Αν υπάρχει εθνική ανάγκη, απαιτούνται στελέχωση, εκπαίδευση, σαφές καθηκοντολόγιο, μέσα προστασίας, νομική κάλυψη και οικονομική αποζημίωση. Όχι πειθαρχικές απειλές απέναντι σε εκείνους που η ίδια η Πολιτεία «εκθειάζει» όταν τους χρειάζεται, αλλά τους αντιμετωπίζει ως αναλώσιμους μόλις έρθει η ώρα να αναλάβει τις δικές της ευθύνες.
Η εικόνα του νομοσχεδίου είναι τελικά ξεκάθαρη: Για τις ψηφιακές εφαρμογές, θεσμικός χώρος χωρίς όριο. Για τους γεωτεχνικούς, ούτε μία λύση. Και όταν ξεσπά η κρίση, υποχρεωτικές μετακινήσεις και πειθαρχικά.
Αυτό δεν είναι μεταρρύθμιση. Είναι κυνική ομολογία κυβερνητικής αποτυχίας.
Στο ίδιο νομοσχέδιο, με το άρθρο 70, επιχειρείται να διατηρηθούν σε ισχύ παλαιές διαδικαστικές πράξεις για την αναζήτηση παράνομων ή αχρεωστήτως καταβληθέντων ποσών. Άλλο η διοικητική συνέχεια και άλλο η εκ των υστέρων νομιμοποίηση πράξεων που ενδέχεται να πάσχουν νομικά ή πραγματικά. Για τον λόγο αυτό, η ΠΟΓΕΔΥ έχει ήδη ενημερώσει τις αρμόδιες ευρωπαϊκές αρχές για την επιχειρούμενη εκ των υστέρων νομιμοποίηση και θα παρακολουθήσει στενά κάθε σχετική εξέλιξη.
Η ΠΟΓΕΔΥ απαιτεί την απόσυρση κάθε διάταξης που απαξιώνει τους γεωτεχνικούς, ιδίως του άρθρου 52, την πλήρη διαφάνεια για το κόστος και τις αναθέσεις των ψηφιακών έργων της αλιείας, και την άμεση επίλυση των πάγιων αιτημάτων των γεωτεχνικών.
Ας μην υπάρξει καμία αυταπάτη: αν η πολιτική ηγεσία επιμείνει στην ίδια γραμμή, το φθινόπωρο που έρχεται στο ΥπΑΑΤ θα είναι το θερμότερο των τελευταίων ετών. Οι γεωτεχνικοί δεν θα παρακολουθήσουν αμέτοχοι τη συνεχιζόμενη απαξίωσή τους. Και αυτή τη φορά, κανείς δεν θα μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν είχε προειδοποιηθεί.
