Γιατί η Ελλάδα δεν επιδιώκει να συμμετέχει στην παραγωγή των μέσων που καλείται κάθε χρόνο να χρησιμοποιήσει;
Δεν είναι μόνο το 112… Οι πυρκαγιές σαρώνουν και αυτό το καλοκαίρι. Από την ηπειρωτική Ελλάδα μέχρι την Πάρο,την Κρήτη κι όπου αλλού, η αγωνία επαναλαμβάνεται σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια. Και ασφαλώς, το 112 αποδεικνύεται πολύτιμο εργαλείο για την προστασία της ανθρώπινης ζωής. Όμως, αφού τελειώσει η συζήτηση για τις εκκενώσεις, μήπως πρέπει να ανοίξει και μια άλλη, πιο δύσκολη κουβέντα;
Γιατί η Ελλάδα εξακολουθεί να παρακολουθεί ως θεατής εξελίξεις που αφορούν άμεσα τη δική της ασφάλεια;
Η Ευρώπη παράγει, η Ελλάδα αγοράζει
Το νέο ευρωπαϊκό μεταγωγικό A400M δεν είναι απλώς ένα στρατιωτικό αεροσκάφος. Αποδεικνύεται πλέον και εργαλείο πολιτικής προστασίας. Η Γαλλία, μέσα στις μεγάλες πυρκαγιές που δοκιμάζουν το Μπορντό, το έριξε ήδη στη μάχη, πραγματοποιώντας την πρώτη επιχειρησιακή αποστολή αεροπυρόσβεσης.
Με δυνατότητα μεταφοράς έως και 20.000 λίτρων νερού ή επιβραδυντικού υγρού, το αεροσκάφος της Airbus δείχνει πώς η επένδυση στην ευρωπαϊκή αμυντική και βιομηχανική συνεργασία μπορεί να αποκτήσει και πολιτική διάσταση.Στην παραγωγή του συμμετέχουν επτά ευρωπαϊκές χώρες.
Η Ελλάδα δεν είναι ανάμεσά τους.Η Τουρκία, αντίθετα, έχει θέση στη συμπαραγωγή.
Και εμείς; Συνεχίζουμε να αγοράζουμε ή να νοικιάζουμε αεροσκάφη μικρότερης χωρητικότητας από τη Βραζιλία.
Το πραγματικό ερώτημα είναι πολιτικό
Αν οι πυρκαγιές αποτελούν τη μεγαλύτερη και πιο επαναλαμβανόμενη απειλή για τη χώρα, γιατί η Ελλάδα δεν επιδιώκει να συμμετέχει στην παραγωγή των μέσων που καλείται κάθε χρόνο να χρησιμοποιήσει; Αν δεν διεκδικεί θέση στα μεγάλα ευρωπαϊκά προγράμματα αμυντικής και βιομηχανικής συνεργασίας, πότε ακριβώς σκοπεύει να το κάνει;
Και όταν η Τουρκία συμμετέχει σχεδόν σε κάθε σημαντική ευρωπαϊκή συμπαραγωγή, με ποια επιχειρήματα πιστεύει η Αθήνα ότι θα μπορέσει να ανακόψει τον διευρυνόμενο ρόλο της στην ευρωπαϊκή άμυνα;
Το βέτο δεν είναι στρατηγική
Το βέτο είναι εργαλείο. Δεν είναι πολιτική.Χρησιμοποιείται όταν έχουν προηγηθεί όλα τα υπόλοιπα και, παρά τις προσπάθειες, δεν απέδωσαν. Όταν όμως μετατρέπεται σε μοναδική γραμμή άμυνας, τότε μάλλον κάτι δεν έχει λειτουργήσει σωστά πολύ νωρίτερα. Στη διπλωματία. Στις συμμαχίες. Στην παρουσία της χώρας εκεί όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις.
Γιατί η ισχύς δεν χτίζεται την ώρα της κρίσης. Χτίζεται χρόνια πριν, όταν αποφασίζεις αν θα είσαι μέσα στο παιχνίδι ή απλός παρατηρητής του.Είναι, τελικά, ζήτημα στρατηγικής. Και οι στρατηγικές κρίνονται πολύ πριν ανάψει η πρώτη φωτιά.
