Ικανοποιητική η νέα σοδειά, αλλά η περιορισμένη ζήτηση αναμένεται να οδηγήσει σε ακόμη χαμηλότερες τιμές παραγωγού
Η φετινή “βεντέμα” στο λάδι, που δεν αφορά μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλη τη Μεσόγειο, έχει δημιουργήσει μια ιδιαίτερη κατάσταση. Τα έξοδα παραγωγής έχουν εκτοξευτεί, αλλά την ίδια ώρα η ανάκαμψη της παραγωγής στις βασικές ελαιοπαραγωγικές χώρες της Μεσογείου – κατά κύριο λόγο την Ισπανία, που πάσχιζε να βγάλει το μισό της προγραμματισμένης της παραγωγής – σε συνδυασμό με τη συγκρατημένη ζήτηση, έχει οδηγήσει σε σημαντική αποκλιμάκωση των τιμών, προσφέροντας μία σημαντική ανακούφιση στους καταναλωτές.
Οι παραγωγοί βέβαια βρίσκονται ακόμη στην “κόψη του ξυραφιού”, καθώς το “κέρδος” καλύπτει εδώ και πολύ καιρό μόνο τα “προς το ζην”. Το πρόβλημα πλέον δεν είναι η παραγωγή, αλλά το αν αγοραστεί το ελαιόλαδο.
Με την αρχή του καλοκαιριού, οι τιμές του έξτρα παρθένου ελαιολάδου στη χονδρική αγορά κινούνται τον Ιούνιο σε αισθητά χαμηλότερα επίπεδα σε σχέση με την προηγούμενη διετία. Η μέση διεθνής τιμή διαμορφώνεται περίπου στα 4,2 ευρώ ανά κιλό, ενώ στην Ισπανία, τη μεγαλύτερη παραγωγό χώρα παγκοσμίως, υποχωρεί ακόμη και κάτω από τα 4 ευρώ το κιλό.
Στην ελληνική αγορά, οι τιμές κυμαίνονται γενικά μεταξύ 4 και 5 ευρώ το κιλό, απέχοντας σημαντικά από τα επίπεδα-ρεκόρ που είχαν καταγραφεί από τα τέλη του 2023 έως και την άνοιξη του 2024, όταν οι τιμές παραγωγού είχαν φτάσει ακόμη και τα 10 ευρώ το κιλό.
Περισσότεροι ανταγωνιστές που χρησιμοποιούν την ελληνική τεχνογνωσία
Σε αυτό το πολυσύνθετο σκηνικό, το neakriti.gr μίλησε με τον συνιδρυτή της εταιρείας ελαιολάδου “ZIRO Sitia O.E.” κ. Βασίλη Μπέη για να σχολιάσει. Το έξτρα παρθένο ελαιόλαδο ZIRO από τη Σητεία υπενθυμίζουμε πως έλαβε αυτόν τον μήνα το πρώτο βραβείο στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό Γαστρονομικού Δώρου και η εταιρεία δραστηριοποιείται στην εμπορία και τυποποίηση του ελαιολάδου εδώ και 15 χρόνια από τη Ζήρο ν. Λασιθίου.
Κάνοντας τη δική του εκτίμηση, ο κ. Μπέης έδωσε ως παράδειγμα τη Σητεία: «Φέτος είναι μία πολύ καλή χρονιά στις ποσότητες. Η Σητεία θα ξεπεράσει τους 10 χιλιάδες τόνους χωρίς αμφιβολία. Όμως εδώ έρχεται το μέγα ερώτημα: Θα βρει αγοραστές; Η Ελλάδα εδώ και πολύ καιρό διαχειρίζεται το λάδι της με μία συγκεκριμένη “γραμμή”, χωρίς να του δίνει υπεραξία, χωρίς να δίνει έμφαση στην ποιότητα. Το “ολιγοπώλιο” του ποιοτικού ελαιολάδου, με τον τρόπο που εξελίσσεται αυτή τη στιγμή η αγορά, είναι παρελθόν. Υπάρχουν πλέον εξαγωγείς χώρες που δεν είχαν καθόλου δυναμική και έχουν γίνει πιο ανταγωνιστικές από την Ελλάδα».
«Το πρόβλημα πλέον δεν είναι η παραγωγή. Φέτος έχουμε μία εξαιρετική χρονιά σε ποσότητες. Δεν ξέρουμε όμως αν αγοραστούν. Και το πρόβλημα θα γίνεται όλο και χειρότερο κάθε χρονιά»
Στο σημείο αυτό, ο κ. Μπέης τονίζει το παράδειγμα της Τυνησίας, η οποία είχε μηδαμινή παραγωγή, πλέον παράγει άριστης ποιότητας λάδι σε σταθερές τιμές: «Έχει σταθερή παραγωγή και εξαιρετική κρατική πολιτική για τις εξαγωγές. Το προϊόν πάει στις χώρες συσκευασμένο χωρίς περιστροφές. Εδώ, πρέπει ο ενδιαφερόμενος αγοραστής ακόμη να φέρει εκπροσώπους για να γευτούν το λάδι και έπειτα να γίνει η αγορά. Η Τουρκία επίσης, που εδώ και καιρό μας έχει ξεπεράσει στις εξαγωγές, πληρώνει γνώστες του ελαιολάδου από την Ελλάδα για να υποδείξουν στα ελαιουργεία της Τουρκίας πώς να φτιάχνουν ποιοτικό λάδι. Οι χώρες αυτές όλο αναπτύσσονται και η δική μας μένει πίσω».
ΕΛ.ΣΤΑΤ.: -17% στην τιμή του ελαιολάδου στο ράφι
Οι επιπτώσεις της αποκλιμάκωσης των τιμών έχουν αρχίσει να γίνονται αισθητές και στη λιανική αγορά. Αν και οι τιμές στα ράφια παραμένουν υψηλότερες σε σχέση με τα επίπεδα πριν από την κρίση, καταγράφεται σταδιακή μείωση σε σύγκριση με την περσινή χρονιά.
Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, οι τιμές του ελαιολάδου στα σούπερ-μάρκετ κυμαίνονται σήμερα περίπου από 6,9 έως 9,3 ευρώ ανά λίτρο, ενώ η ΕΛ.ΣΤΑΤ. καταγράφει ετήσια υποχώρηση των τιμών άνω του 17%. Αν και οι καταναλωτές φαίνεται να επωφελούνται από τη σταδιακή αποκλιμάκωση, οι ελαιοπαραγωγοί καλούνται να προσαρμοστούν σε μια νέα πραγματικότητα, όπου η αυξημένη παραγωγή δε συνεπάγεται απαραίτητα και υψηλότερα εισοδήματα.
Ο κ. Μπέης εξηγεί αυτό το «οξύμωρο» τιμής και ζήτησης: «Οι τιτάνες του ελαιολάδου, οι παγκόσμιας εμβέλειας εταιρείες, δεν πουλούν “έξτρα παρθένο ελαιόλαδο”. Το πρώτο λάδι σε πωλήσεις είναι το εξευγενισμένο λάδι, μάλιστα αυτό διαφημίζουν. Αυτή η κατάσταση της στάσιμης ζήτησης τούς συμφέρει: όσο δεν προσπαθούμε να δώσουμε υπεραξία στο προϊόν μας, τόσο αυτό πηγαίνει στο “απόθεμα” και χάνει τη διατροφική του αξία. Ο παραγωγός γίνεται έρμαιο της Πολιτείας, γιατί φέρει κι αυτή μερίδιο ευθύνης. Δεν έχει μεριμνήσει για τους παραγωγούς, ούτε προωθεί την καινοτομία στον χώρο. Είναι δυνατόν μία από τις πέντε (πλέον) μεγαλύτερες χώρες παραγωγούς λαδιού να μην έχει ένα τμήμα ελαιοκομίας στα πανεπιστήμιά της; Η ακρίβεια έχει “τσακίσει” τους παραγωγούς και η αγορά “πνίγει” το ελληνικό ελαιόλαδο όσο περνά ο καιρός», σχολίασε ο κ. Μπέης.
neakriti.gr
