Υπάρχουν κόμματα που μιλούν για την ύπαιθρο μόνο όταν πλησιάζουν εκλογές. Υπάρχουν κόμματα που θυμούνται τους κτηνοτρόφους μόνο όταν θέλουν να φωτογραφηθούν δίπλα σε ένα μαντρί για να δείξουν «λαϊκό προφίλ». Και υπάρχει και το ΑΚΚΕΛ, που δεν χαρίζεται σε κανέναν και δεν μασάει τα λόγια του.
Γιατί η πραγματικότητα είναι σκληρή: η ελληνική κτηνοτροφία βρίσκεται στο χειρουργικό τραπέζι, και κάποιοι κρατούν το νυστέρι με σταθερό χέρι. Η ευλογιά, αντί να αντιμετωπιστεί ως κρίση που απαιτεί στήριξη, χρησιμοποιήθηκε σαν εργαλείο πίεσης. Σαν μοχλός για να σπρώξει τους μικρούς και μεσαίους παραγωγούς προς την έξοδο. Σαν «ευκαιρία» για να προωθηθεί ένα μοντέλο που δεν έχει καμία σχέση με την ελληνική πραγματικότητα. Μπορεί κιόλας η κυβέρνηση να την έφερε επίτηδες.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, το ΑΚΚΕΛ είναι από τις λίγες φωνές που τολμούν να πουν αυτό που πολλοί ψιθυρίζουν: ότι η μετάβαση σε κλειστού τύπου εκτροφές δεν είναι απλώς «εκσυγχρονισμός», είναι αναδιάρθρωση με χειρουργική ακρίβεια, που οδηγεί σε συγκέντρωση ισχύος και εξόντωση των παραδοσιακών κτηνοτρόφων. Είναι το πρώτο βήμα για να περάσει ο πρωτογενής τομέας στα χέρια μεγάλων οικονομικών παικτών- funds και πολυεθνικές, όπως συνέβη σε χώρες όπου οι μικροί παραγωγοί εξαφανίστηκαν μέσα σε μια δεκαετία.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, βλέπουμε και το εξής παράδοξο: στην συνάντηση για το μέλλον της κτηνοτροφίας των κτηνοτρόφων με τον πρωθυπουργό, δίπλα στους πολιτικούς, εμφανίζονται τραπεζικά στελέχη της τράπεζας Πειραιώς. Όχι για να ακούσουν τους κτηνοτρόφους, να τους βοηθήσουν, να τους δανειοδοτήσουν, αλλά για να «γνωμοδοτήσουν». Για να εξηγήσουν ποιο μοντέλο είναι «βιώσιμο». Για να υποδείξουν ποιοι πρέπει να μείνουν και ποιοι να φύγουν από τον χάρτη. Και το ΑΚΚΕΛ είναι από τους λίγους που τολμούν να το επισημάνουν χωρίς φόβο.
Το πιο εξοργιστικό όμως είναι το ζήτημα της φέτας. Το εθνικό μας προϊόν, η ΠΟΠ ταυτότητα της χώρας, κινδυνεύει να γίνει θύμα μιας πολιτικής που δεν καταλαβαίνει ή δεν θέλει να καταλάβει τί σημαίνει ελληνική ΠΟΠ φέτα. Χωρίς ελεύθερη βόσκηση, χωρίς τις ελληνικές φυλές, χωρίς το φυσικό περιβάλλον που δίνει στο γάλα τη μοναδικότητά του, η φέτα χάνει την ψυχή της, και η Ελλάδα χάνει την φέτα μια για πάντα. Και το ΑΚΚΕΛ είναι από τους λίγους που το φωνάζουν όταν άλλοι σιωπούν.
Δεν χρειάζεται κανείς να συμφωνεί με το ΑΚΚΕΛ σε όλα. Αλλά δεν μπορεί να αγνοήσει ότι είναι από τις ελάχιστες πολιτικές δυνάμεις που μιλούν με καθαρότητα, συνέπεια και τεκμηρίωση για όσα συμβαίνουν πίσω από τις κλειστές πόρτες. Που δεν φοβούνται να συγκρουστούν με συμφέροντα. Που δεν διστάζουν να πουν ότι η ύπαιθρος δεν είναι επιχειρηματικό πεδίο για ολίγους κολλητούς της γαλάζιας συμμορίας, αλλά τρόπος ζωής και επιβίωσης για χιλιάδες οικογένειες.
Σε μια χώρα όπου η φωνή των μικρών παραγωγών συχνά πνίγεται από τα μεγάλα συμφέροντα, το ΑΚΚΕΛ λειτουργεί σαν υπενθύμιση ότι η αλήθεια μπορεί να πονάει, αλλά πρέπει να λέγεται. Γιατί αν χαθεί η ελληνική κτηνοτροφία, δεν θα χαθεί μόνο ένας κλάδος. Θα χαθεί ένα κομμάτι της ίδιας της Ελλάδας.
