Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται ξανά μπροστά σε μια κρίσιμη καμπή. Η υπό διαπραγμάτευση εμπορική συμφωνία με την Ινδία παρουσιάζεται ως «ιστορική ευκαιρία», ως μια συμφωνία που θα ανοίξει νέους ορίζοντες για την ευρωπαϊκή οικονομία. Όμως πίσω από τις θριαμβολογίες κρύβεται μια πραγματικότητα που οι Βρυξέλλες αποφεύγουν να πουν: ο πρωτογενής τομέας της Ευρώπης (και ιδιαίτερα των χωρών του Νότου) θυσιάζεται ξανά στο βωμό των βιομηχανικών συμφερόντων των ισχυρών κρατών‑μελών.
Η συμφωνία με την Ινδία είναι μια απειλή καμουφλαρισμένη ως ευκαιρία για να πουλήσει η Γερμανία έξι υποβρύχια. Η Ινδία είναι από τις πιο προστατευμένες αγορές στον κόσμο. Διατηρεί υψηλούς δασμούς στα αγροτικά προϊόντα, επιδοτεί επιθετικά τη δική της παραγωγή και αρνείται να ανοίξει την αγορά της σε ευρωπαϊκά τρόφιμα. Η ΕΕ όμως πιέζει για άνοιγμα της δικής μας αγοράς, χωρίς να εξασφαλίζει αντίστοιχη προστασία για τους Ευρωπαίους παραγωγούς.
Το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο:
– πτώση τιμών-ποιότητας,
– αθέμιτος ανταγωνισμός,
– περαιτέρω εγκατάλειψη της υπαίθρου,
– συγκέντρωση της παραγωγής σε λίγες μεγάλες μονάδες.
Και όλα αυτά τη στιγμή που οι Έλληνες αγρότες και κτηνοτρόφοι παλεύουν ήδη με το αυξημένο κόστος παραγωγής, την ενεργειακή κρίση και την έλλειψη ουσιαστικής στήριξης.
Η Γερμανία κερδίζει, θα πουλήσουν έξι υποβρύχια στους Ινδούς, οι παραγωγοί χάνουν. Δεν είναι μυστικό ότι οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις χρησιμοποιούν τις εμπορικές συμφωνίες ως εργαλεία προώθησης των δικών τους βιομηχανικών προϊόντων.
Το είδαμε στη Mercosur, όπου η συμφωνία είχε ως βασικό στόχο την προώθηση των ευρωπαϊκών – κυρίως γερμανικών – αυτοκινήτων στη Λατινική Αμερική. Το βλέπουμε και τώρα, όπου η συζήτηση για την Ινδία συνοδεύεται από έντονη κινητικότητα γύρω από εξαγωγές αμυντικού υλικού. Η λογική είναι πάντα η ίδια: οι ισχυροί εξάγουν βιομηχανία, οι αδύναμοι εισάγουν αγροτικά προϊόντα και χάνουν την παραγωγική τους βάση.
Η προενταξιακή συμφωνία με την Ουκρανία: πολιτική απόφαση με βαριές συνέπειες
Η ΕΕ άνοιξε την αγορά της στα ουκρανικά προϊόντα με πολιτικά κίνητρα, την στήριξη του ναζιστικού καθεστώτος Ζελενσκι, απέναντι στον Ευρωπαίο αγρότη. Η στήριξη της ουκρανικής κυβέρνησης μετατράπηκε σε οικονομικό βάρος για τους Ευρωπαίους παραγωγούς, ιδιαίτερα στα σιτηρά, μέλι, αυγά και ηλιόσπορα. Οι αγορές κορέστηκαν, οι τιμές κατέρρευσαν και οι αγρότες της Ανατολικής Ευρώπης βγήκαν στους δρόμους.
Η Ελλάδα, αν και πιο μακριά από το επίκεντρο, δεν μένει ανεπηρέαστη. Οι πιέσεις στις τιμές μεταφέρονται σε όλη την ευρωπαϊκή αγορά. Τώρα ξεκινάνε οι εξαγωγές γάλακτος, γαλακτοκομικών, κρέατος, αλλαντικών, φρούτων και λαχανικών χωρίς δασμούς από την Ουκρανία και χωρίς (;) ελέγχους ποιότητας.
CETA: το προηγούμενο που δεν πρέπει να ξεχάσουμε
Η CETA άνοιξε την πόρτα σε εισαγωγές βοείου κρέατος από τον Καναδά. Οι Έλληνες κτηνοτρόφοι είχαν προειδοποιήσει για τις συνέπειες. Και είχαν δίκιο. Η συμφωνία υπονόμευσε την εγχώρια παραγωγή και ενίσχυσε τις μεγάλες βιομηχανικές μονάδες εκτροφής. Η Νέα Δημοκρατία τότε επέλεξε να στηρίξει τη συμφωνία, παρά τις αντιδράσεις του κλάδου.
Σήμερα βλέπουμε τα αποτελέσματα. Το κοινό νήμα όλων αυτών των συμφωνιών
Αν ενώσουμε τα κομμάτια, η εικόνα είναι ξεκάθαρη: Η ΕΕ προωθεί εμπορικές συμφωνίες που εξυπηρετούν τα βιομηχανικά συμφέροντα των ισχυρών χωρών, ενώ ο πρωτογενής τομέας των μικρότερων χωρών – όπως η Ελλάδα – πληρώνει το τίμημα. Αυτό δεν είναι «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη». Είναι μια συστηματική αποδόμηση της παραγωγικής μας βάσης.
Η θέση του ΑΚΚΕΛ :
– Ως ΑΚΚΕΛ, υπερασπιζόμαστε τον πρωτογενή τομέα όχι ως «κλάδο», αλλά ως πυλώνα εθνικής επιβίωσης.
– Η Ελλάδα δεν μπορεί να στηριχθεί σε εισαγωγές για να τραφεί.
– Δεν μπορεί να παραδώσει την αγροτική της παραγωγή σε συμφωνίες που εξυπηρετούν άλλους.
Απαιτούμε:
– πλήρη διαφάνεια στις διαπραγματεύσεις,
– ρήτρες προστασίας για τους Ευρωπαίους παραγωγούς,
– αξιολόγηση των επιπτώσεων πριν από κάθε συμφωνία,
– και κυρίως, να σταματήσει η ΕΕ να θυσιάζει τον πρωτογενή τομέα για να εξυπηρετεί βιομηχανικά συμφέροντα τρίτων.
Η Ελλάδα έχει φωνή και το ΑΚΚΕΛ θα συνεχίσει να τη χρησιμοποιεί δυνατά, καθαρά και αδιαπραγμάτευτα.
