Η εικόνα είναι σκληρή και ντροπιαστική: κτηνοτρόφοι που θυσίασαν τα ζώα τους «για τη δημόσια ασφάλεια», ύστερα από κυβερνητικές αποφάσεις, βρίσκονται σήμερα εκτός πληρωμών της βασικής ενίσχυσης. Παρά την παραδοχή του ίδιου του πρωθυπουργού ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούν να επιβιώσουν χωρίς εισοδηματική στήριξη, η κυβέρνηση τούς γύρισε την πλάτη.
Η παραδοχή και η πράξη
Ο πρωθυπουργός αναγνώρισε δημόσια ότι οι κτηνοτρόφοι που έχασαν τα ζώα τους χρειάζονται ενίσχυση. Όμως οι αποφάσεις των Κέλλα, Τσιάρα και Χατζηδάκη δείχνουν το αντίθετο: οι πληγέντες αποκλείστηκαν από τις πληρωμές, σαν να μην υπήρξε ποτέ η θυσία τους. Η αντίφαση είναι κραυγαλέα.
Η πραγματικότητα των πληγέντων
– 16 μήνες χωρίς εισόδημα: Ολόκληρες οικογένειες ζουν χωρίς καμία πηγή βιοπορισμού.
– Σπίτια χωρίς ρεύμα: το να μένουν νοικοκυριά κτηνοτρόφων με θανατωμένα ζώα χωρίς ρεύμα είναι καθημερινότητα.
– Πείνα και εξαθλίωση: Παιδιά και γονείς βιώνουν την απόλυτη εγκατάλειψη.
Αυτή η κατάσταση δεν είναι απλώς οικονομική δυσκολία· είναι κοινωνική καταστροφή.
Ανώτερη βία και κρατική υποχρέωση
Η θανάτωση των ζώων δεν ήταν επιλογή των κτηνοτρόφων. Ήταν επιβεβλημένη από την πολιτεία για λόγους δημόσιας υγείας και ασφάλειας και δεν εξέτασαν καν την μοναδική σωστή λύση του εμβολιασμού. Σύμφωνα με κάθε έννοια δικαίου, αυτό συνιστά ανώτερη βία. Σε τέτοιες περιπτώσεις, το κράτος έχει την υποχρέωση να στηρίξει τους πολίτες που θυσιάστηκαν «για το κοινό καλό». Αντί γι’ αυτό, τούς τιμώρησε με αποκλεισμό.
Αναλγησία και απανθρωπιά
Όταν άνθρωποι που πεινούν, που δεν έχουν ρεύμα, που δεν έχουν εισόδημα, αποκλείονται ξανά από τις πληρωμές, τότε μιλάμε για αναλγησία. Όταν η πολιτεία αρνείται να αναγνωρίσει την ευθύνη της απέναντι σε αυτούς που θυσιάστηκαν, τότε μιλάμε για απανθρωπιά.
Η στάση της κυβέρνησης απέναντι στους πληγέντες κτηνοτρόφους δεν είναι απλώς λάθος πολιτική. Είναι ηθική αποτυχία. Είναι η απόδειξη ότι οι άνθρωποι που έβαλαν το κοινό καλό πάνω από την προσωπική τους επιβίωση, εγκαταλείφθηκαν. Αν αυτό δεν είναι αναλγησία και απανθρωπιά, τότε τι είναι;
