Ανεξήγητη παραμένει η αδράνεια και έλλειψη διεκδικητικότητας των Ελαιοπαραγωγών, για όλα όσα σε βάρος τους σχεδιάζονται με την νέα ΚΑΠ.
Πολλοί από αυτούς βέβαια διερωτώνται γιατί δεν υπάρχουν σήμερα Αγροτοσυνδικαλιστές να προβάλλουν τα αιτήματα τους, αλλά και γιατί οι πολιτικοί δείχνουν να παραβλέπουν ή να αγνοούν τελείως τα προβλήματα μιας από τις πολυπληθέστερες αγροτικές τάξεις.
Ο ΣΕΔΗΚ στα πλαίσια της νέας ΚΑΠ και των στρατηγικών «από το χωράφι στο τραπέζι» και «βιοποικιλότητα», με υπόμνημα του έχει εισηγηθεί η χώρα μας να χαράξει μια θαρραλέα «ελληνική ελαιοκομική στρατηγική» (όπως ήδη κάνει η Ιταλία και η Ισπανία) η οποία να περιλαμβάνει τουλάχιστο τα εξής:
1.Ένταξη της Ελαιοκαλλιέργειας σε χωριστή ειδική «αγρονομική περιφέρεια». Οι ελαιώνες έχουν φυτικό κεφάλαιο πολλαπλάσιας αξίας τους εδάφους και δεν μπορούν να συγκρίνονται με άλλες δενδρώδεις καλλιέργειες, ασκεπείς εκτάσεις, η βοσκότοπους!
2.Οι παραδοσιακοί δύσβατοι ελαιώνες έχουν υψηλή περιβαλλοντική αξία και πρέπει να προστατευτούν και υποστηριχτούν με ένταξη τους στις συνδεδεμένες ενισχύσεις η στα βιολογικά συστήματα που προβλέπει η ΚΑΠ.
3.Οι μικροί ελαιοπαραγωγοί να υπαχθούν στα μέτρα των ενισχύσεων των 1.250€, που συζητήθηκαν για μικρούς παραγωγούς στην ΕΕ.
Πηγή: ΣΕΔΗΚ/Νίκος Μιχελάκης
