Το πάθημα φαίνεται πως έγινε μάθημα για την κυβέρνηση Ερντογάν, η οποία το τελευταίο διάστημα φαίνεται πως αφήνει στην άκρη τα erdonomics τώρα και στο ελαιόλαδο, καθώς η ονομαστική χασούρα σχεδόν 400 εκατ. ευρώ σε ΑΕΠ της τελευταίας διετίας πλήγωσε βαθιά τον αναπτυσσόμενο ελαιοκομικό κλάδο.
Γιάννης Ρούπας
Μήνα Ιούνιο, μετά από έντονη πίεση, η κυβέρνηση χαλάρωσε την απαγόρευση, επιτρέποντας την εξαγωγή 50.000 μετρικών τόνων μέχρι και το Νοέμβριο. Από 1 Δεκεμβρίου τερματίζονται όμως οι ποσοστώσεις (quota) των 10.000 τόνων μηνιαίως που επέβαλλε το αρμόδιο υπουργείο. Το πρώτο ρεπορτάζ των OliveOilTimes στις 31 Οκτωβρίου, επιβεβαιώνουν εκπρόσωποι της EZZIB (Τούρκικης Ένωσης Εξαγωγέων) σε εγχώρια ΜΜΕ τις τελευταίες 48 ώρες, επιχειρηματολογώντας πως δεν θα μπει κανένας νέος περιορισμός.
Πολιτική διείσδυσης κατ’ εικόνα του σκληρού σίτου
Στην πράξη αυτό σημαίνει πως η Τουρκία θα βγει στη διεθνή αγορά με μία ελαιοπαραγωγή μάλλον 300 αλλά «μπορεί» και 350.000 τόνων, καθώς και με υποβαθμισμένα αποθέματα 100.000 τόνων. Αυτή η διαθεσιμότητα περίπου 400.000 τόνων «έλειπε» από την αγορά ελαιολάδου εδώ και 13 μήνες και προσέθετε κάποια πολύτιμα λεπτά στις μεσογειακές τιμές. Όπως φαίνεται λοιπόν, η πολιτική της Τουρκίας για τη νέα σεζόν 2024/25 θα είναι να επανακτήσει με κάθε μέσο το χαμένο έδαφος κάνοντας ανταγωνισμό τιμής και ποσοτήτων, όπως ακριβώς έκανε το 2023 στο σκληρό σιτάρι.
Αγορές στόχος της τουρκικής βιομηχανίας τυποποίησης είναι oι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ιαπωνία και την Αυστραλία μετά την πλήρη άρση των περιορισμών στις εξαγωγές χύμα ελαιολάδου. Στόχος τους είναι να ανταγωνιστούν σταδιακά τους ευρωπαίους παραγωγούς και σε άλλες αγορές, όπως η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Κίνα, όπου η ζήτηση αυξάνεται δομικά.
