Ημέρες του 2019 αρχίζει και ζει η Κρήτη με τον δάκο να έχει ήδη προξενήσει τεράστιες ζημιές στην παραγωγή και να την υποβαθμίζει και ποιοτικά. Πιο μεγάλα είναι τα προβλήματα στο νομό Ρεθύμνης, όπου και οι παραγωγοί δηλώνουν εξαιρετικά ανήσυχοι καθώς θα χάσουν για μια ακόμα φορά το εισόδημά τους και μάλιστα σε μια χρονιά με καλή τιμή στο λάδι.
Θεωρείται λοιπόν εξαιρετικά επιβεβλημένο να παρέμβουν για την κατάσταση το ΥΠΑΑΤ και οι υπηρεσίες του ΕΛΓΑ, όπως κάνουν σε άλλες περιπτώσεις άλλων νομών της χώρας και μάλιστα με το παραμικρό. Και να παρέμβει γιατί κάποιοι δεν κάνουν καλή τη δουλειά τους, επιρρίπτοντας τις ευθύνες ο ένας στον άλλον, με τελικά χαμένο, ποιον άλλον, τον Έλληνα ελαιοπαραγωγό.
Σοβαρός εχθρός ο δάκος
Σύμφωνα με τον ΣΕΔΗΚ, ο Δάκος της ελιάς έχει υψηλά επίπεδα γενετικής ποικιλότητας τα οποία του επιτρέπουν να επιβιώνει και εξαπλώνεται σε όλη τη λεκάνη της Μεσογείου, σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου Complutense της Μαδρίτης (UCM) στην οποία μετείχαν και τα Πανεπιστήμια San Pablo-CEU και Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο της Μαδρίτη.
Στην μελέτη η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Insects αναφέρεται ότι η υψηλή γενετική ποικιλότητα του Δάκου μπορεί να οφείλεται στο μεγάλο μέγεθος του πληθυσμού του και στον χρόνο κατά τον οποίο το είδος έχει εγκατασταθεί στην περιοχή της Μεσογείου, ο οποίος εκτιμάται σε πριν περίπου 400.000 χρόνια.
«Η μεγάλη επέκταση των ελαιώνων και οι συνθήκες θερμοκρασίας και υγρασίας στην Ισπανία μπορούν να ευνοήσουν τη γονιμότητα των θηλυκών τα όποια μπορούν να γεννήσουν περισσότερα από 200 αυγά σε κάθε μια από τις 2-5 ετήσιες γενιές», εξήγησε η Esther Lantero, ερευνήτρια στο Τμήμα Γενετικής, Φυσιολογίας και Μικροβιολογίας του UCM.
Στη μελέτη, οι ερευνητές, χρησιμοποιώντας μιτοχονδριακό DNA PCR, ανέλυσαν περισσότερα από 250 άτομα από 28 πληθυσμούς σε 6 Μεσογειακές χώρες.
Όπως διαπίστωσε η μελέτη, στην Ισπανία, «οι πληθυσμοί του Δάκου απολαμβάνουν καλή γενετική υγεία και ταυτόχρονα έχουν την ικανότητα να μεταναστεύουν σε σχετικά απομακρυσμένες περιοχές σε διαφορετικές επαρχίες και περιφέρειες», ανάφερε ο Beatriz Matallanas, συν-συγγραφέας της μελέτης.
Γενικά, η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι στην περιοχή της Μεσογείου διακρίνονται δύο γενετικές ομάδες:
-Η μία σχηματίζεται από τον Ισραηλινό και τον Ανατολικό Ελληνικό πληθυσμό
-Η δεύτερη αποτελείται από τους πληθυσμούς Ισπανίας, Πορτογαλίας, Ιταλίας, Βόρειας Αφρικής και των δυτικότερων περιοχών της Ελλάδας.
Σύμφωνα με την ερευνήτρια και συν-συγγραφέα της μελέτης Esther Lantero «η παραγωγή γενετικής πληροφορίας είναι χρήσιμη για τον αποτελεσματικό έλεγχο των πληθυσμών τους, αφού μία από τις σημερινές προκλήσεις είναι η μεγαλύτερη γνώση του είδους και η δυναμική των πληθυσμών του σε κάθε περιοχή».
Παράλληλα όπως αναφέρει το Πανεπιστήμιο UCM, τα τελευταία χρόνια τα κλασικά μέτρα καταπολέμησης των παρασίτων που βασίζονται σε εντομοκτόνα σε πολλές περιπτώσεις έχουν αποδειχθεί αναποτελεσματικά, κυρίως λόγω της αύξησης της ανθεκτικότητας του είδους.
